Een Travellerspoint blog

Gruesome Twosome i.p.v. the Lost World in Waitomo

Zonder twijfel the Ultimate Caving Experience!

rain 10 °C

Normaal gezien ging ik dus in Waitomo the 7h Lost World Tour doen, en hele dag ondergronds, amateur-speleoloogje spelen. Nu was er een kleine kink in de kabel. Door de zware regenval van de laatste dagen, en vorige nacht was niet anders, was het waterpeil van de rivier waar de grot door loopt, zo hard gestegen dat de hele grot ondergelopen was, en er van een 7h Lost World geen sprake kon zijn.

Maar geen nood, de touroperator heeft me een andere, en achteraf gezien veel betere, tour voorgesteld: de Gruesome Twosome. In de voormiddag was er eerst de 4 h Lost World tour, een verkorte versie van de volledige dag, zonder het natte gedeelte. Eerst een busrit van ongeveer 25 minuten, met enkel twee deelnemers, nl ik en een Duitser, en de begeleider, beetje prettig gestoorde Maori, die voor de gelegenheid ook zijn ietwat simpele maar sympathiek neef had meegebracht. Toegekomen op het terrein een overall aangedaan, laarzen, een helm, speleolooglamp op de kop, en klimgordel. Een goeie 100m gewandeld, soms onszelf vasthaken aan veiligheidstouwen, omdat heel de omgeving hier vol diepe putten ligt. En dan een eerste keer mogen turen in een diep gat, ongeveer 70m diep. Zeer diep. En dan een beetje verder volgde de echte rappel, of abseil zoals ze het hier noemen: maar liefst 100m(!) diep, in een enorme schacht, recht in de 'Lost World'. Goed beveiligd en goeie instructies gekregen hoe het rappelgerief precies werkt en wat je moet doen om je te laten zakken en te remmen enzo, en dan je zachtjes naar beneden laten zakken. Ongelooflijk mooi zicht op de schacht waarin je zakte, met de mist die onderaan opdoemt. Het heeft ongeveer een 10tal minuten geduurd vooraleer we de bodem bereikten. Geweldig.

Daarna volgde dan een tocht door de grot, over rotsen, tussen spleten kruipen, tot we geen daglicht meer zagen. Daar hebben we dan even naar de glowworms kunnen kijken, van heel dichtbij. Boeiende wezens wel. Die hangen gewoon tegen het plafond, hun staart geeft licht om beestjes te lokken, die dan verstrikt raken in een soort kleine vislijnen die de worm naar beneden laat hangen.

Na de glowworms dan terug naar boven geklauterd via een 30m hoge ladder. Ik was wel content dat ik boven was, want bij de laatste 10m begonnen mijn handen toch wat te verkrampen van de kou en de modder van mijn voorgangers. Dat was dan deel 1, heel spectaculair was de rappel, de grot was iets minder, maar de glowworms en de ladder best nog wel de moeite.

Om 15u volgde dan deel twee: Haggas Honking Holes (genoemd naar iets van Dr Seuss, ik weet ook niet wat).

Na een kortere busrit naar een totaal andere grot, een zwembroek wetsuit aangedaan, want het tweede deel ging nat worden! Ook opnieuw laarzen, helm en speleolooglamp, en klimgordel. Na een korte oefening hoe het abseiltuig te gebruiken (iets uitgebreider dan de vorige, want hier gingen we iets extremers doen) dan opnieuw de grot in voor wat ongeveer het grootste avontuur dat ik hier in Nieuw-Zeeland gedaan heb.

Het eerste gat waar we in moesten om onder de grond en in een heuvel te geraken was al geen sinecure. Ik kon mijn lange benen best gebruiken om van een rots op de ladder te geraken. En dan even verder volgde de eerste abseil/rappel, van een waterval!. De eerste rappel was ongeveer 20m diep, in het donker - behalve je koplamp, terwijl het water op en over je naar beneden stort. Waanzinnige kick dat je daarvan krijgt. De volgende abseil volgde een beetje verder, na kruipen en klimmen en wringen tussen de spelonken in de grot. De tweede was nog intenser dan de eerste. Iets minder diep, maar het water stortte met een veel grotere kracht naar beneden, en toen je beneden was, volgde eigenlijk het tweede deel van die abseil. Je moest op handen en knien opnieuw door de waterval kruipen, in een gat waar ik in die houding net doorkon, met mijn kin net boven water. Geschift. En al die tijd het donderende geraas van die waterval over je... Ongelooflijk. Toen volgde de derde en laatste abseil van een waterval, door een gat dat te smal was om te abseilen, dus waar de gidsen (twee zeer ervaren begeleiders), je door het gat naar beneden lieten zakken, en waarbij jij moest zorgen dat je benen goed gesloten waren en hoofd en ellebogen goed samenhouden, met alweer diezelfde ondergrondse rivier die op je kop dondert. Amazing.

Na die drie rappels begon onze weg terug naar boven, klimmen en klauteren (soms zoals rotsklimmen, beveiligd, op een verticale muur, maar met laarzen aan i.p.v. klimschoenen. Twee keer moesten we ook door smalle spleten kruipen, waar ik net door kon, en me adhv een touw erdoor moest trekken. En op het einde moest ik echt in een sluippositie door een doorgang, met alles behalve mijn hoofd in het water, mijn armen recht vooruit (anders kon ik er niet tussen :) ) mezelf er dan net door kunnen wringen. Dit was echt speleologie ten top. Het grootste avontuur dat ik hier in NZ heb uitgestoken. Echt een waanzinnige kick. Iedereen die buiten kwam was echt in de wolken over die ervaring. Echt geweldig.

Achteraf gezien ben ik dus uitermate tevreden dat de 7h Lost World vervangen werd door deze combinatie. Het was een waanzinnig avontuur dat het beste combineert, dat ik voor dezelfde prijs gekregen heb (want was normaal 100 dollar duurder), en omdat ik normaal lunch en dinner ging krijgen in de Lost World, heb ik nog gratis foto's ervan gekregen als compensatie erbovenop!

's Avonds dan nog in de plaatselijke kroeg gaan eten met drie Canadezen die ook aan het tweede deel hadden deelgenomen, alle vier nog volledig opgefokt door de adrenaline en samen het hele avontuur aan het hervertellen en opnieuw aan het beleven.

Ik heb Waitomo als mijn laaste hoogtepunt bewaard, op het einde van mijn journey, en ik ben echt blij that I saved the best for last!

Geplaatst door Kenneth NZ 20:20 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged tourist_sites Reacties (1)

Geen Mount Taranaki, New Plymouth dan maar.

Regen, ontbijt, regen, museum, regen, zwembad, regen, cinema, regen.

rain 13 °C
Bekijk New Zealand op Kenneth NZ's reiskaart.

Ik had Mount Taranaki, een 2500m hoge, konische vulkaan enkel maar vanop een afstand gezien, ongeveer een maand geleden, vlak nadat ik de Tongariro Crossing had gedaan, die dagtocht tussen twee andere vulkanen: de Tongariro en Ngauruhoe. En vanop een afstand van 100 km zag het er al indrukwekkend uit, dus van dichtbij ging dat nogal wat zijn...

Alleen heb ik hem nooit gezien. Gisteren was hij al in donkere wolken gehuld, en had ik enkel zijn voet gezien, en vandaag was heel de streek ondergedompeld in de regen, met een stevige wind erbovenop. Er was dus geen denken aan om vandaag daar te gaan stappen, dat had geen enkele zin. Het weerbericht zei bovendien dat het zeker de komende dagen identiek hetzelfde weer ging zijn. Fikse regen, met tussendoor ook wat extra regenbuien... De aanblik van Mount Taranaki in de zon van dichtbij zal dus niet voor deze reis zijn... Jammer. Ik had er naartoe moeten rijden toen ik voor het eerst op het Noordereiland was. Toen was het nog mooi weer, maarja, daar kan ik nu niets meer aan veranderen he. Bovendien had ik toen op het Zuidereiland een dag later geweest, waardoor andere dingen dan weer in het water zouden gevallen zijn...

Dus wat doet een mens dan als het geen weer is om buiten te komen: idd, binnen blijven. Goed gaan ontbijten, en live zien hoe de Hollanders op hun doos krijgen van de Russen op het EK. Eens door het lokale museum wandelen. Ben ook gaan zwemmen in het gemeentelijk zwembad. Tof, veel speelgerief, en een saunake en stoombad gedaan. Deed wel deugd, want was al een heel tijdje geleden.

Om 13u ben ik dan naar de cinema gegaan, om The Chronicles of Narnia: Prince Caspian te gaan zien. Voor Indiana Jones 4 werd er een trailer van getoond, en ik herkende enkele locaties van Narnia erin (want die is ook in NZ opgenomen) en dus wou ik de film hier ook wel zien, om te zien of ik nog meer van het landschap zou herkennen.
Helaas, en niet totaal onverwacht, was ik niet de enige met het idee om een druilerige zondagmiddag in de cinema door te brengen. Ik was de 4e laatste die een kaartje kocht. Gelukkig moest ik niet helemaal vooraan zitten, want enkele rijen ervoor was er nog een plaatsje vrij langs het gangpad. De film is hier 16+ wegens het geweld, maar zeker de helft van het publiek waren kindjes. Ouders trekken er zich hier blijkbaar niets van aan. En terecht, want zo erg was het niet. Tijdens de film trouwens Skittles gegeten ipv popcorn, een soort snoepjes dat je bij ons moeilijk te pakken kunt krijgen, maar ik nog herkende van uit de V.S. Jammie.

Toen de film gedaan was, rond 16u ongeveer, was het ook even opgehouden met regenen, en dan maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn tocht verder te zetten, richting Waitomo, waar er wereldberoemde grotten met glowworms (glimwormen) te bezoeken zijn. Dat ging het laatste echte hoogtepunt van mijn reis hier zijn.

Na 2.5 uur rijden toegekomen in het kleine dorpje, ingecheckt in het holidaypark, pizza gaan eten (want veel andere alternatieven waren er niet en ze werden wel aangeraden door de Lonely Planet). En na de pizza nog wat in de jacuzzi gaan zitten van het holidaypark, met af en toe wat regendruppels, maar die zorgden voor een welgekomen verfrissing. Om 21u30 er dan uitgejaagd omdat het ging sluiten.

Daarna nog wat de was gedaan, want had geen propere kleren meer, en dan gaan slapen, want voor de volgende dag had ik de Full Day Lost World Epic geboekt, in een van de Waitomo Caves!

Geplaatst door Kenneth NZ 18:01 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged tourist_sites Reacties (0)

Cook Strait Crossing en een lange rit naar New Plymouth

Bootje varen en autootje rijden

semi-overcast 15 °C
Bekijk New Zealand op Kenneth NZ's reiskaart.

Vandaag heb ik mijn laatste uren op het Zuidereiland doorgebracht. Overnacht in een camperpark dichtbij de ferry-terminal van Interislander. Voor de overzet terug naar het Noordereiland heb ik eens de andere ferry-maatschappij genomen, kwestie van eens te kunnen vergelijken (van Noord naar Zuid heb ik de Bluebridge-ferry genomen). Voor het inschepen opnieuw een uur moeten wachten, van de gelegenheid dan nog maar eens gebruik gemaakt om Kowhai wat op te kuisen, hoewel er niet zo veel rommel lag. Heb tijdens het wachten ook opnieuw mijn veter in mijn bergschoen weten te krijgen. Ik had die immers moeten gebruiken om het mechanisme van de reservebanden vast te maken, want met een band minder erin, was dat nogal redelijk onstabiel en heb ik met behulp van mijn veter (het enige stukje touw in mijn bezit) weten vast te maken.

Op zich verschillen de ferry's niet zo veel, beide zijn ok voor wat ze moeten doen, alleen vond ik de Bluebridge wat moderner. Meestal zit je toch op het dek naar buiten te kijken, dus zoveel verschil maakt dat niet. Het zicht was trouwens weer uitzonderlijk mooi. Nog een laatste blik op Picton en het Zuidereiland, door de Queen Charlotte Sound, maar nu in omgekeerde richting uiteraard, en dan koers naar Wellington, op het Noordereiland.

Toen we terug in Wellington aankwamen, om 13u, na een tocht van 3 uur, was ik eerst van plan om nog even naar het Te Papa museum te gaan (groot nationaal museum van NZ), daar toch besloten om rechtstreeks door te rijden richting Mount Taranaki, want dat ging nog een lange rit worden, en het zonnetje scheen, dus daarvan geprofiteerd om mooi verder richting het Noorden en Westen te cruisen. Onderweg niet veel gestopt: een keer om te tanken, en nog een keer voor een vieruurtje.

Een goeie 350 km verder, en iets meer dan 5 uur later, toegekomen in New Plymouth, de grootste stad in de buurt van Taranaki, iets meer naar het Noorden. Plan was om de volgende dag een dagtocht te doen op de Taranaki-vulkaan.

's Avonds beetje gewandeld door New Plymouth, want kon de beweging wel gebruiken na een halve dag rijden. Toffe stad, leuke hoofdstraat. Thais gaan eten. Lekker. En daarna in een Irish Pub naar de rugby-interland tussen de All Blacks (NZ) en Engeland gaan kijken. De All Blacks hebben de Engelsen fameus op hun doos gegevens, was 48-12 of zoiets, zeer tot de tevredenheid van iedereen in de pub aanwezig.

Dan gaan overnachten in een camperpark dat gelegen was in een groen valleitje vlakbij het centrum, tussen de bomen. Was wel een mooie omgeving, maar heb er niet veel van gemerkt want het was al donker. Het temperatuurverschil met het Zuidereiland was trouwens ook enorm. Vorige nacht nog met thermisch ondergoed, pyjama en twee donsdekens geslapen, en nu enkel boxershort en een donsdeken, en zelfs dat was nog te warm... Ja, er zijn weldegelijk nog andere verschillen tussen de twee eilanden, behalve het landschap...

Geplaatst door Kenneth NZ 21:19 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged automotive Reacties (2)

Whale Watching in Kaikoura

Potvissen gaan bekijken

semi-overcast 11 °C
Bekijk New Zealand op Kenneth NZ's reiskaart.

s' Ochtends wat ontbijt gaan halen in de plaatselijke supermarkt, en dan ontbeten op een bankje aan het strand, in het zonnetje, tussen de bomen, met het geluid van de branding en hongerige meeuwen. Een mens kan minder interessante plaatsten bedenken om zijn croissants, banaan, chocolade en smoothie te verorberen.

Daarna naar de zeehondenkolonie op het einde van het Kaikoura-peninsula gaan kijken, en de beestjes liggen daar echt dicht tegen de parking te relaxen. Tot op een goeie 10m kunnen naderen, tot ze een beetje ongerust werden, en aanstalten maakten om te vertrekken, maar uiteindelijk toch bleven liggen toen ik wat meer afstand nam. Maar dichter dan dit was ik nog nooit geweest. Heel mooie beestjes ook, met hun vacht, vin-achtige pootjes, en snorharen.

Daarna in het stadje mijn mails wat gaan checken, en ondertussen is ook de hele vliegtuigproblematiek opgelost. Ik vlieg gewoon twee dagen later dan verwacht terug, alle afspraken thuis zijn verplaatst, dus er was geen nood meer aan het zoeken van een oplossing via omwegvluchten en dergelijke. Een gratis upgrade naar business-class is niet gelukt (kan het nog altijd proberen op het vliegtuig zelf :) ), maar mijn gezaag :) heeft er wel voor gezorgd dat ik gebruik mag maken van de VIP-lounge in de luchthavens van Auckland en Taipei! Juih. Beetje de toerist gaan uithangen tussen alle zakenmensen. Hehe.

Dan gaan lunchen bij Whale Watch Kaikoura, waar ik in de namiddag mee walvissen ging bekijken. Rond 13u dan een filmpje bekeken over walvissen, en de potvissen die we gingen zien (in het Engels heten ze "Sperm Whale", waarom weet ik niet). Dan bus op naar de haven en boot op richting walvisland. De kapitein heeft via de hydrofoon redelijk snel het geluid van een potvis opgevangen, en toen we daar aankwamen, was de walvis zich net aan het klaarmaken om te duiken, dus konden we juist de typische staart-beweging zien die die walvissen enkel maken wanneer ze weer in de diepte verdwijnen voor ongeveer 45 minuten. De walvissen blijven maar 5 a 10 minuten boven water op zuurstof op te slaan en duiken dan onder op zoek naar voedsel. Dus die walvis gingen we zeker binnen het half uur niet meer terugzien.

Hier is een foto van de staart-beweging. Ik heb die foto niet genomen, maar heb wel een filmpje, maar ik kan dat hier niet op posten anders is mijn limiet onmiddellijk vol. Da's iets voor thuis!

Kaikoura1.jpg

Redelijk snel erna werd een andere walvis gezien, en die hebben we wel wat langer kunnen bewonderen. Hoe hij ademt en dan opnieuw uitademt en de typische fontein spuit. Mooi.

P1010007.jpg

Wanneer die onderduikt, daar heb ik een filmpje van.

Daarna opnieuw koers gezet naar de eerste walvis, en die ook nog eens gezien hoe die boven water ademt en opnieuw onderduikt. Dus eigenlijk redelijk veel geluk gehad en toch drie keer de typische staart-beweging gezien die die dieren enkel maken wanneer ze onderduiken. Heel mooi hoe dat beest zich strekt, nog een keer diep inademt, zijn rug kromt en zijn staart recht, en dan rustig naar onder zakt. Geweldig.

Onderweg ook nog redelijk veel dolfijnen gezien, en zeehondjes en albatrossen, en dan terug koers gezet naar de haven. Wat ik trouwens op mijn vorige post vergeten ben: Toen we terugkeerden naar de haven na het zwemmen met dolfijnen hebben we op de weg terug ook een Bultrug-walvis gezien, niet van dichtbij, want daar had de boot geen vergunning voor, maar toch op een mooie afstand. Een geweldige afsluiter was dat, echt de kers op mijn verjaardagstaart :)

Daarna dan bij een koffie wat gezocht wat ik kon doen tijdens de twee dagen die ik nu extra heb, en dan de ferry terug naar het Noordereiland geboekt. Het Zuidereiland is qua landschap wel het mooist, maar heb hier alles gezien, dus kan ik nu terug naar het Noorden, en dan zien wat ik daar nog kan doen...Misschien nog een laatste poging om naar het White Island te gaan? Wie weet.

Nu nog iets vinden om te eten en dan koers naar Picton, waar morgenvoormiddag mijn ferry vertrekt! Weg van het prachtige Zuidereiland, met mijn hoofd vol prachtige herinneringen van alle prachtige landschappen en dingen die ik hier heb uitgespookt.

Geplaatst door Kenneth NZ 18:04 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged ecotourism Reacties (0)

Zwemmen met dolfijnen in Kaikoura

Geweldig verjaardagscadeautje aan mezelf

sunny 13 °C
Bekijk New Zealand op Kenneth NZ's reiskaart.

Die ochtend in Hanmer Springs was er een mooi vorstlaagje op de grond toen ik opstond, prachtig hoe de bergen er uitzagen in de opkomende zon. Onmiddellijk na het opstaan doorgereden naar Kaikoura, via de toeristische scenic route (en geen enkele andere toerist gezien onderweg, mooi), langs heuvels, schapen met een vorstlaagje op en uiteindelijk langs de prachtige kustlijn. Want ik moest zeker op tijd in Kaikoura zijn voor mijn verjaardagscadeautje aan mezelf (ja, op 19 juni was het mijn verjaardag, dus aan iedereen die eraan gedacht heeft: hartelijk dank! Aan diegenen die hem vergeten zijn: Foei! Maar geen probleem, jullie mogen mij een pint trakteren wanneer ik terug ben. Aan diegenen die zelfs niet wisten wanneer mijn verjaardag was: Uiteraard geen probleem, bij deze weten jullie het nu, maar jullie mogen mij ook op een pint trakteren wanneer ik terug ben!).

Ik had mijn reis namelijk een beetje zo gepland dat ik vandaag met dolfijnen kon gaan zwemmen!

Rond de middag mij dan aangemeld bij Dolphin Encounter, en alles zag er goed uit, mooi weer, zee niet te wild, en de voormiddagsessie had een groep opgemerkt die redelijk speels was, op ongeveer 35 min varen! Dan in het centrum daar omgekleed in een wetsuit, compleet met schoenen, vinnen, kap voor het hoofd, handschoenen en snorkel en duikbril, zodat we zeker geen kou kregen in het water.

Na een introductiefilmpje over wat wel en wat niet te doen, dan de bus op naar de haven, waar we dan aan boord gingen en koers zetten naar waar de dolfijnen het laatst gezien werden (het zijn immers wilde dieren, en die blijven niet wachten op toeristen...). Na ongeveer een 40 minuten een eerste klein groepje gezien van 6 dolfijnen, en toen mochten we een eerste keer in het water.

Aangezien deze dieren in het wild leven, werd ons gezegd dat we de dolfijnen moesten entertainen, en niet verwachten dat de dolfijnen ons gingen entertainen. We moesten dus piepende geluidjes maken opdat ze geinteresseerd zouden worden in ons, en eens van dichterbij kwamen kijken. Ook onder water duiken hielp.
Dus de instructies gevolgd en een paar keer onder water gedoken en piepgeluidjes gemaakt, en dat hielp inderdaad enorm. Voor ik het wist waren alle zes de dolfijnen vlak rond en onder mij toertjes aan het draaien. Geweldig! Echt prachtige beesten. En daarna kwamen ze regelmatig opnieuw rond mij zwemmen, even kijken en goeiedag zeggen en dan terug weg. Dat duurde ongeveer een 10tal minuten, schat ik.

Daarna werden we terug in de boot geroepen, de schipper ging op zoek naar een grotere groep (bijgestaan door een spotter-vliegtuigje), en daarna mochten we nog drie keer in het water. De tweede en derde keer waren iets minder interessant. De dolfijnen zwommen verder, zonder met ons te willen spelen, maar de vierde en laatste keer was ook even goed als de eerste keer. Veel dolfijnen, ik schat een twintigtal, waren rond en onder onze groep van 9 personen aan het zwemmen, en kleine sprongen aan het maken. In totaal denk ik een half uur met de beestjes kunnen zwemmen, die vaak heel dicht langs me kwamen zwemmen, langs alle kanten, en dan toertjes draaien wanneer je ook mee toertjes draaide, heel grappig.

En dan teruggeroepen naar de boot, want onze tijd zat er jammer genoeg op. Maar echt een geweldige ervaring. Prachtig verjaardagscadeau aan mezelf! Tussen deze prachtige, wilde dieren kunnen zwemmen, met hen interageren en spelen, echt waanzinnig goed.

Hieronder is een foto van de dolfijnen, het zijn Dusky-dolfijnen, die alleen in het zuidelijk halfrond voorkomen dacht ik:

P1000975.jpg

Een Nederlander had ook een onderwatercamera bij, heb hem mijn e-mailadres gegeven. Hopelijk mailt hij wat foto's door.

's Avonds dan gaan eten in een restaurant dat me werd aangeraden door de uitbater van het internetcafe, want had wel zin in iets lekkers. Als voorgerecht Seafood chowder, soort stoofpotje van vis. Lekker, maar minder lekker dan die in dat restaurantje in de Catlins, en daarna een pasta, die wel ok was, maar niet echt spectaculair. De witte wijn was wel zeer goed.

's Avonds dan in het hostel dan nog met een bende naar American Beauty gekeken, en dan zeer tevreden gaan slapen, dromend van de dolfijntjes.

Geplaatst door Kenneth NZ 17:34 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged ecotourism Reacties (0)

(Berichten 6 - 10 uit 49) « Pagina 1 [2] 3 4 5 6 7 8 9 10 »