Een Travellerspoint blog

Kauaeranga Valley, Coromandel en Whitianga

5 u stappen en prachtige rit rond en door het Coromandel Peninsula

semi-overcast 19 °C
Bekijk New Zealand op Kenneth NZ's reiskaart.

Beetje vroeger dan normaal opgestaan (7u30), en onmiddellijk wat info gaan vragen in het visitor center over welke tocht ze me konden aanbevelen. Ik had ongeveer 3 - 4 uur uitgetrokken om hier te gaan stappen, en ze raadden me een tocht aan die 3-5 uur duurde, afhankelijk van hoe snel je ging natuurlijk. Heb voor alle zekerheid toch maar een plannetje van de streek met alle routes erin gekocht, je weet maar nooit he...

De start van het track was nog ongeveer 20 minuten verder, langs een onverharde weg ( dat heb je hier wel vaker, meer afgelegen stukken zijn grindwegen, met redelijk wat puttekes is). Eens Kowhai goed geparkeerd mijn trekkinggerief uitgehaald en aangedaan, nieuwe trekkingrugzak gevuld met wat fruit, een mueslibar, twee flessen water (4u stappen, je kan honger en dorst krijgen he). Het weer zag er een beetje somber uit, beetje miezerregen, dus t-shirt, fleece, en outdoorvestaangedaan, rugzak op en weg.
Vlakbij de start waren er twee mannen aan een afsluiting aan het werken en die lachten zo een beetje met mij. Eerst vroeg ik me af waarom, want het was toch niet onlogisch dat iemand in de bergen ging stappen met die uitrusting, maar 500m verder wist ik het al... Veel te warm aangekleed! Eerst de vest uit, en nog eens 200m verder de fleece uit. (later, boven, heb ik de fleece wel terug even aangedaan). en ik had even goed mijn lichtere broek kunnen aandoen, want ik had het nog te warm. Enfin ja. In het begin nog een mooie uitkijkplaats gehad op watervallen in de hoogte (little did I know dat ik 2u later zelf ginder boven ging staan). Een stevige klim naar boven, ongeveer 500m, via o.a. een Stone Staircase, uit de rotsen gehouwen trap die vroeger de paarden moesten helpen om het hout naar beneden te brengen. Die was wel redelijk lang en hoogm en ik heb daar ongeveer evenveel gezweet als drie paarden samen denk ik... stevige broek en goedgevulde rugzak... niet moeilijk dat die mannen beneden zo lachten... ze hadden gelijk... Maar eigenlijk toch wel een goede training voor de Tongariro Crossing (dagtocht over een actieve vulkaan) die ik over iets meer dan een week wil doen.

Eens boven wel kunnen genieten van een prachtig uitzicht over de vallei en de beboste heuvels in de omgeving.

De terugtocht naar beneden via een ander pad viel gemakkelijker uit (ahja, tis naar beneden!) met af en toe opnieuw een schitterend landschap. Heb de hele tocht maar 3 andere stappers tegengekomen. Heel dat gebied was quasi verlaten. Wel plezant, het geeft je het gevoel dat je helemaal alleen de berg op bent. Alleen jezelf in het midden van de bush.

Bijna terug beneden, na ongeveer 3u45 stappen, was er nog een splitsing met een ander pad dat ongeveer 45min heen, terug omhoog ging, en naar een dam leidde. Een van de redenen waarom ik deze vallei inging voor een staptocht, was een van die dammen zien. En op dat ene pad had ik er weldegelijk geeneen tegengekomen, dusja, Hop, het andere pad ook op, 1.5u heen en terug... ik zou mijn reisschema achteraf wel aanpassen.

Dat traject was heel anders dan het vorige, veel meer 'adventurous'. Waar het vorige een mooi uitgewerkt pad had dat je makkelijk kon volgen, leidde dit echt door bush, waar je meestal echt moest kijken naar de oranje peiltjes die de richting aanwezen. Je zag meestal wel dat er voordien al mensen geweest waren, maar op bepaalde momenten was het letterlijk 'off the beaten track' (weg van de platgetreden paden). Talloze keren moest ik ook hetzelfde riviertje oversteken, via stenen, je vasthouden aan bomen,... Naar het einde toe zelfs nog over rotsen klimmen enzo, totaal iets anders! Maar wel avontuurlijk, amai. Middenin de bossen. Geweldig! De dam zelf was al zwaar aangetast door de tand des tijds en de natuur die haar terrein terugwint en alles overwoekertm, dus zo spectaculair was het niet, maar toch de moeite waard.

De terugweg naar beneden verliep vlot, alweer talloze keren over datzelfde riviertje, quasi probleemloos, alleen de allerlaatste keer dat ik het moest oversteken fameus uitgegleden en serieus gevallen, arm beetje pijn gedaan, maar dat ging vlug over. Niks ergs. Het deed me er alleen aan herinneren dat je altijd moet opletten als je zo aan het stappen bent...

Eens terug aan Kowhai, blij dat ik er eindelijk was, want 5 u stappen was wel stevig, maar toch zeer tevreden dat ik dat extra pad ook gevolgd heb. Omgekleed en hop, terug de camper in richting Coromandel, wat hoger in het schiereiland. Onderweg prachtig zicht gehad op de baai aldaar, en in Coromandel lekkere gerookte mosselen geproefd (en groot!). Doorgereden naar Whitianga, alwaar ik nu in een sportsbar zit en genoten heb van een NZ pint en een lasagne, en 2.5 uur heb besteed aan het aanvullen van mijn blog.

Straks nog even zoeken naar een kampplaats voor de nacht.
Tomorrow is another day, in paradise.

Slaapwel

Geplaatst door Kenneth NZ 20:55 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged ecotourism Reacties (0)

Waipoua Kauri Forest

Ontmoeting met Eeuwenoude Woudreuzen

semi-overcast 20 °C
Bekijk New Zealand op Kenneth NZ's reiskaart.

Die ochtend wakker geworden en toen pas beseft in wat voor een mooie omgeving ik geslapen heb. Ik was immers pas om 22u30 toegekomen op de Waipoua Forest Camping ground, en het is hier om 18u al donker.

De camping ligt midden in een open plek in het bos, omgeven door heuvels vol groen, prachtig. Genoten van een ontbijt op een bankje vlakbij, in het zonnetje (je zou echt niet zeggen dat het hier herfst is), met o.a. mijn eerste kiwi! (In Kaitaia Kiwi-ijs gegeten - heel goed van smaak ;) -, maar dat telt niet). En na een goeie warme douche (ook een uitzondering op campings hier, zelfs die in het Ngawha thermal springs was ijskoud) en een scheerbeurt, op weg naar mijn ontmoeting met enkele eeuwenoude woudreuzen.

In Waipoua Kauri Forest staan immers reusachtige Kauri bomen. Immens groot, met enorme brede stammen, die loodrecht omhoog gaan, en pas na +- 30 m hun eerste vertakkingen hebben. Heel Northland en het Coromandel Peninsula, waar ik daarna naartoe ga, stond vol van dit soort bomen, tot de mens ze in grote getale is beginnen kappen.

Mijn eerste afspraak was met Tane Mahuta, ofte 'The Lord of the Forest', de grootste boom in NZ, +-2000 jaar oud, 51m hoog, met een stam met een omtrek van ongeveer 16m. Impressionant. Ongelooflijke dimensies. En te zeggen dat het vroeger hier vol met dat soort bomen stond.

Even verder op de weg staat ' The Father of the Forest' (Maori naam te moeilijk om te onthouden). Die is minder hoog, maar zijn stam is nog een pak breder dan Tane Mahuta, met een doorsnede van meer dan 5 m ! Kolossaal.
In heel het bos staan nog talloze van deze 'Mighty Kauri Trees', ook allemaal enorm hoog en breed, maar de vorgie twee staken er toch met kop en schouders bovenuit, letterlijk en figuurlijk.

25 minuten verder is er ook nog Trounson Park, met ook een heleboel van deze bomen, maar geen echte uitschieters. Ben er gewoon nog even gaan stappen, omdat ik een hele lange rit voor de boeg had en nog even van de natuur hier wilde genieten. Echt mooi.

Dan volgde zoals gezegd een 5,5u lange rit terug richting Auckland en verder naar het Coromandel Peninsula aan de oostelijke kust van het noordereiland. Rit verliep goed, wel lang, maar af en toe even stoppen om van het uitzicht te genieten en de benen even te strekken. Heb ook de avondspits van Auckland eens meegemaakt, beetje file maar, niet zoals bij ons. Auckland was trouwens gehuld in een donker regengordijn, was ook wel eens tof om dat zo te zien, had immers alleen maar goed weer gehad toen ik daar was.

Na uiteindelijk 5,5u rijden toegekomen in Thames, een oud goudzoekersstadje. Sommige gebouwen dateren nog van die tijd en met een beetje inlevingsvermogen zie je hier zo The Wild West. :) Naar een plek gezocht met internet access, en gevonden, maar er waren maar 2 pc's, die allebei bezet waren door dames die lustig aan het msn'en waren, dus ja, dat kon nog een eeuwigheid duren. Dus eerst gaan eten, filet pure, met scampi's (ja, rare combinatie, maar wel lekker), met sla en frietjes. Zeer mals vlees, ahja, als ge als koe hier relaxed in al die weiden hier kunt grazen, dan zou ik ook wel lekker mals vlees hebben!

Na het eten nog eens gepasseerd aan het internet-ding, maar dat was al gesloten. Dan maar doorgereden naar Kauaeranga valley, waar ik de volgende dag een wandel/staptocht gepland had. In de vallei waren immers een aantal mooie trektochten door het natuurpark waar vroeger een aantal dammen gebouwd werden om zo makkelijker het gekapte Kauri hout naar beneden bij de kust te brengen. De kampplaats was een grasveld dat redelijk drassig was door de regen, en ik riskeerde het niet dat het die nacht nog wat ging regenen en ik daardoor met de camper vast kwam te raken in de modder , dus ik heb me maar vlak naast het visitor center gezet. Twas toch donker en ik was daar toch alleen. Vroeg (21u30) gaan slapen, wegens toch niks te doen in het donker daar, beetje moe te zijn na de lange rit, en een stevige toch gepland te hebben de volgende dag. Heb van de tijd ook gebruik gemaakt om Kowhai wat op te kuisen, want die begon een beetje op een stal te gelijken...

Geplaatst door Kenneth NZ 19:59 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged ecotourism Reacties (1)

Cape Reigna & 90 Mile Beach

Het meest noordelijke punt van NZ en 90 km strand

semi-overcast 21 °C
Bekijk New Zealand op Kenneth NZ's reiskaart.

Kia Ora terug!

Paar dagen geen internet-toegang gehad, maar nu dus weer wel, dus alweer een paar hoofdstukken erbij!

De volgende dag had ik een tour geboekt bij Sand Safari's in Kaitaia, om zo Cape Reigna en 90 Mile Beach en andere interessante dingen ertussen te kunnen beleven (zelf met Kowhai naar Cape Reigna rijden kon wel, maar 90 Mile Beach was off-limits voor campers en niet-4x4's). Bij het opstaan en stralende zon, begeleid door een groepke dat aan het repeteren was voor een optreden in de kerk, waar ik me vlak naast had geparkeerd blijkbaar... Dus redelijk religieuze pop-rock bij het ontwaken, het is eens iets anders. Maar het klonk toch wel goed. Alleen wat veel praise the lord enzo... waande me even bij de evangelicals in de US!

Jammer genoeg waren er bij Sand Safari's niet genoeg boekingen om de tour door te kunnen laten gaan (3 man voor nen bus van 20, da's wa weinig he...) Maar de dame had voor mij zelf al geboekt bij een collega-maatschappij, dus geen enkel probleem. Ik kon richting Cape Reigna. Twas zelfs 20 NZdollar goedkoper (achteraf gebleken goedkoper omdat hun 'picnic-lunch' bestond uit een assortiment koekskes, chipkes, een muesli-bar, en een soort deegbolbrood of zoiets).

Dus in een buske met 16 geinteresseerden, Kiwi's, Amerikanen, en koppel japanners en ik!
Vlak nadat we vertrokken waren merkte ik echter dat ik mijn fototoestel in de camper vergeten was...F*CK! (normaal gezien zitten alle belangrijke spullen in een heup/schoudertasje, dat ik altijd en overal meeheb, maar had de avond ervoor mij fototoestel er even uitgehaald om wat foto's te bekijken, maar had het blijkbaar niet mee teruggenomen). Dus ik kon die dag: Cape Reigna, het noordelijkste punt van NZ, en 90 Mile Beach, een 90 km lang prachtig strand, geen foto's nemen. Damn!

Gelukkig was de eerste halte een atelier waar ze meubels en allerlei dingen maakten uit Kauri-hout, en dat had ook een souvernierwinkeltje. Dus ik onmiddellijk naar dat winkeltje, zien of ze geen wegwerpfototoestellen hadden, en ja hoor, ze hadden er. Oef!

De tour zelf ging eerst naar enkele mooie, maar niet al te spectaculaire strandjes richting Cape Reigna. Alleen het strand waar de onze "lunch" gegeten hebben was de moeite waard. Prachtig decor, in een inhammetje in de Oceaan, omgeven door bomen, en langs de zeekant rotsen. Dat deegbolbroodje was wel OK, maar wat aan de droge kant, vandaar dat ik de helft gedeeld heb met de plaatstelijke meeuwen, die dat blijkbaar wel lekker vonden, lekker genoeg toch om dicht bij mij te komen, maar uit mijn hand eten durfden ze toch niet.

Cape Reigna dan: prachtig uitzicht! De plaats waar de Stille Oceaan op de Tasman Zee botst. Door het tij was de zee wel minder ontstuimig dan anders, maar toch een prachtig zicht. ( voor foto's: jammer genoeg nog altijd images.google.co.nz, en Cape Reigna zoeken, want ook hier geen mogelijkheid om foto's up te loaden jammer genoeg).

Daarna door een kort stukje rivier gereden. Een rivier die op het strand naar de zee stroomde, eigenlijk drijfzand waar alleen bepaalde bussen, zoals de onze over konden. Ergens halverwege kon de gids/chauffeur dan toch even halt houden zodat we van de hoge zandduinen naar beneden konden slee-en. Plezant! Wel vermoeiende klim naar boven, maar het slee-en naar beneden was het waard. Ben 2 maal naar beneden gekomen. De eerste keer redelijk onelegant, maar de 2e keer perfect!

Dan volgde 90 Mile Beach, een uur lang op het strand terug richting Zuiden rijden, met niks anders dan rechts de duinen, en links de zee. Maar was wel mooi. Redelijk wat vissers tegengekomen, die met ellenlangen lijnen op 'snapper' (Nederlandse naam ken ik niet) aan het vissen waren.

Na de tour ben ik doorgereden richting Kaikohe. Daar was er een klein thermal resort, Ngawha Springs. En ik vond dat ik mezelf wel eens mocht verwennen, voor de verandering. Heel basic, maar des te natuurlijker. In 8 baden (houten wanden, met modder op de bodem) met verschillende temperaturen van 28 tot 48* C, kon je je laten weken in zwavel en kwikhoudend water. Het plaatsje was zo afgelegen dat ik er bijna de hele tijd alleen inzat. Met als dak de maan en de sterren. Magisch! Echt genieten.

Avondeten was KFC ( Kentucky Fried Chicken), was er was niets anders in de buurt. :) Ook wel lekker, fast food...

Dan doorgereden naar Waipoua Kauri Forest, geparkeerd voor de nacht in de Waipoua Camping Ground van de DOC (Department of Conservation), want de volgende dag had ik een afspraak met enkele eeuwenoude reuzen...

Geplaatst door Kenneth NZ 18:37 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged bus Reacties (1)

Waitangi Treaty en Haruru Falls

Over Maori en vuile schoenen


Bekijk New Zealand op Kenneth NZ's reiskaart.

Die ochtend ben ik dan, na een stevig ontbijt van geroosterde ciabatta, 2 gepocheerde eieren, spek, sla, tomaat, avocado en vers geperst fruitsap naar het Waitangi Treaty Domain gegaan, waar onder andere een 35m lange Maori oorlogskano ligt, een prachtig gedecoreerd meeting house en een huis waar in 1840 de Treaty van Waitangi werd ondertekend tussen de Britten en de Maori Chiefs.
In essentie komt het vedrag hierop neer: de Maori erkennen het opperste gezag van de Britse kroon over hun land, in ruil voor het feit dat de Maori hun grond, land en manier van leven mochten behouden. Alleen was er ook een artikel bijgevoegd dat er onderhandeld mocht worden met een gezant van de Britse kroon, over de verkoop van stukken land aan de Britten. Gevolg, hele lappen grond werden door de Maori aan de Britten verkocht voor een appel en een ei, wat wapens en dekens...

Naast het domein begon er dan een wandelpad (track) naar Haruru Falls (waterval). 5 km +-1u15min heen, door een prachtig bos, een heel mooie mangrove, tot uiteindelijk een redelijk mooie waterval. Alleen heel bizar, ongeveer na 3/4e van het pad was er een aardverschuiving geweest, waardoor het pad over een kort stukje vol vochtige klei lag. Er was geen weg rond, dus: erover. Eerste stapjes gingen nog goed, tot ik plots tot halverwege mijn scheenbeen in de klei zakte, met beide schoenen. Met mijn handen me er terug uit kunnen trekken en met handen en schoenen vol modder de tocht verdergezet. Maar wat is nu het bizarre: geen enkele van de andere wandelaars die ik tegengekomen heb, had vuile schoenen!!! Hoe kan dat nu? Bij de waterval toegekomen dan een deel van de klei kunnen afspoelen, en op de weg terug nog eens gecheckt, neen, er was geen weg rond. Dus weer door de kleimodder, maar deze keer iets minder diep. De schoenen waren minder vuil deze keer, maar toch, de anderen hun schoenen waren helemaal niet vuil! Welja, alweer een van de grote mysteries van het leven zeker... Maar de wandeling was zeker de moeite waard! Mooie vogels gezien en gehoord, onbeschrijflijk mooie natuur, en de plant gezien die op de zijkant van mijn camper staat! De opgerolde stengel zo.

Terug aangekomen bij Kowhai mijn schoenen zoveel als ik kon proper gemaakt en dan de roadtri[p verdergezet richting Kaitaita, vanwaar morgen de tour naar Cape Reinga (het meest noordelijke punt van NZ) en 90 mile beach (een recht stuk strand van 90 km lang).
Onderweg nog even gestopt bij Cooper's beach en Cable Bay, twee heel mooie stranden, maar het water was toch te koud om te zwemmen. Heb er wel mijn benen kunnen wassen na het kleimoddergevecht met mezelf.

In Kaitaia is geen fluit te zien. Wat straten met winkels en huizen...
Gelukkig is er ook ne Mc Donalds! Neen, niet om te eten, maar om te internetten! Wist niet dat dat bij Mc Do kon. Gelukkig, anders had ik jullie niet op de hoogte kunnen houden.
Het waren de mensen van het restaurant waar ik vanavond een overheerlijke seafood platter (met o.a. inktvis, scampi, twee soorten vis en zelfs oesters!) gegeten heb, voor maar 15 eur notabene...

Bon, alweer een zeer aangename dag, mooie dingen gezien en te weten gekomen, maar ze doen hier de lichten uit, dus ik moet ermee ophouden.

tot de volgende!

Geplaatst door Kenneth NZ 22:26 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged automotive Reacties (1)

Campervan pick-up en hup, naar het Noorden

Links rijden is zo moeilijk nog niet met Kowhai!

semi-overcast 20 °C
Bekijk New Zealand op Kenneth NZ's reiskaart.

Kia Ora (hallo in het Maori) en Haere Mai (welkom) terug!

Vorige post eindigde toen ik van plan was de bar beneden uit te checken, maar ik heb dat toch maar niet gedaan. Het was toen al na middernacht en wou toch de volgende dag fris achter het stuur zitten (kwestie van hier niet onmiddellijk brokken te maken). Dus rechtstreeks naar bed. De Engelsman en de Chileen waar ik de kamer mee deelde (maar die ik amper 3 minuten gezien heb) waren vertrokken en in de plaats waren 2 Duitse meiskes gekomen. De Deen die er de dag ervoor ook was, was er nog altijd. Blijkbaar kende den Deen een van die Duitse meiskes want toen ik binnenkwam was zij over zijn been aan het wrijven (tenzij dat dan een heel snelle Duitse griet was).
Uiteindelijk is dan gebleken dat ze allebei al 4 maanden hier zaten en een koppel waren. Gelukkig hebben ze het gefoefel tot een minimum kunnen beperken en heb ik nog kunnen genieten van een goede nachtrust.

Om 8u dan opgestaan, geen last van jetlag whatsoever. Nog snel een adapter voor het elektriciteitsnet hier gekocht, thermisch ondergoed aangeschaft, want ge weet nooit hoe streng de winter in het Zuiden zal worden. Shirt met lange mouwen en lange broek dus. Lekker spannend...Grrr :p

Om 10u15 gepakt en gezakt richting depot van escape rentals voor het afhalen van mijn campervan! Het was maar een 10-tal minuutjes wandelen, en bergaf, en is mijn rugzak van zo'n goede kwaliteit dat het niet echt al te inspannend was. En dan, vol nieuwsgierigheid de depot binnen en daar stonden er 2 campervans klaar. Hmmm welke zou het zijn... Uiteindelijk had ik de keuze tussen de twee, en heb dan voor diegene met automatische schakeling gekozen (beetje luxe mag wel he ;) ) Die Was bovendien ook wel wat hoger dan de andere, en deze had ook de mooiste grafitti langs de buitenkant. De keuze was dus snel gemaakt!
And the winner is... Kowhai ! (spreek uit: Kofai, wh is f in het Maori)
Als jullie hem willen zien, hieronder is de link.
http://www.escaperentals.co.nz/vans/Kophai.asp#

Eerst wel nog geld moeten gaan afhalen in de ATM (geldautomaat), want mijn mastercard werkt meestal niet in de winkels. Als het systeem het toelaat, handteken ik, want met mijn pincode wordt het toch nooit aanvaard in winkels en aan een ATM wel.... vreemd. Zal mijn ex-collega's bij Citi eens op de rooster leggen.
Dusja, genoeg geld afgehaald en na een briefing van hoe alles in elkaar zit, was ik vertrokken!
En al bij al wende het links-rijden wel redelijk snel. Het stuur staat rechts en dat maakt het omgekeerd denken wat makkelijker. En aangezien het een automatische versnellingsbak is, moet ik mij daarvan al niks aantrekken. Alleen staat de pinker (richtingaanwijzer) ook rechts, waar die bij ons aan de andere kant staat. Dat heeft dus voor gevolg dat ik in het begin, wanneer ik links wilde afdraaien, mijn ruitenwissers vollen bak opzette! Ja... dat was dus effe wennen. Maar voor de rest alels ok.

Dan snel (allez, snel, moest 3 keer rond de blok rijden vooraleer ik de ingang van de supermarkt had gevonden) nog even inkopen gaan doen. En ontdekken dat de camper hoger is dan 2m20 want hoorde het hoogtebord met 2m.20 op bij de ondergrondse parking goed tegen het dak schuren... oeps... tja, dat hadden ze niet verteld!
Kowhai volgetankt met benzine, die hier 0.95 eur/liter kost, dan richting Titirangi, want van daaruit was er een 'Scenic route' richting het noorden. Niet veel tities gezien in Titirangi, want de Scenic route was op een gegeven moment niet echt goed aangeduid, waardoor ik een beetje verkeerd ben gereden. Maarja, dat hoort er nu eenmaal bij he. Uiteindelijk toch nog een paar mooie vergezichten gezien van Auckland en de baai.

En dan volle gas richting het noorden, want ik had zo'n 250km voor de boeg, bestemming Paihia, met klemtoon op de hi. Onderweg toch twee keer de weg moeten vragen, want zo goed is het toch niet aangeduid in de streek van Auckland. Maar vriendelijke Maori's hebben me goed op weg gezet. Bovendien heb ik in het begin een mega-orientatiefout begaan, door te veronderstellen dat - aangezien het middag was - de zon in het zuiden stond. Niet dus. In het Zuidelijk halfrond staat de zon in het Noorden tijdens de middag! Bon, eens we dat doorhadden ging het wel wat makkelijker.

De hoofdweg naar het noorden bestaat uit 1 rijvak voor elke richting, met af en toe een extra voorbijsteek-vak. Max snelheid is 100 km/u, maar die haal je bijna nooit, omdat de weg redelijk veel draait en keert, en er redelijk wat wegenwerken zijn, vaak maar een paar 100 m lang, maar toch vertraag je er best voor. Bovendien zijn er redelijk wat heuvels, waar Kowhai het toch wel wat moeilijk heeft om boven te geraken (tegen 50-60 km/u). Ik vraag me af wat dat zou zijn mocht die volgeladen zijn met 3 personen! Want nu ben ik het alleen met mijn bescheiden 70kg ...ahum... en bagage.

Na in totaal 4u onderweg, eindelijk aangekomen in Paihia, een klein dorpje aan de oostkust van het noorden. (wie mijn traject wil volgen kan dat hier op de travel map of via maps.google.co.nz) . Het plan was om hier naar het wrak van de Rainbow Warrior te duiken, maar aangezien de duikorganisatie pas ging op zondag, en ik dan de Cape Reigna tour dan ging doen, is dat in het water gevallen (of juist niet). Maar geen nood, had een minstens even goed, en achteraf gezien eigenlijk beter alternatief.. wat dat was hou ik nog even geheim.

's avonds dan Kowhai geinstalleerd, boodschappen in de frigobox gedaan en bed opgemaakt en kleren uitgepakt enzo en dan gaan eten in een van de restaurantjes langs de kust. Gemarineerde lamsboutjes met aardappelgratin en een heerlijk sausje. Alweer geweldig gepresenteerd ook. hmmm.
Als dessert een pint gaan drinken in een pub, waar er op een groot televisiescherm een rugbywedstrijd (de favoriete sport van alle Kiwi's) werd uitgezonden. De blues hebben van de hurricanes gewonnen met 19-17, zeer tegen de zin van de meeste supporters daar aanwezig :)

Daarna Kowhai geparkeerd in een voor campervans toegelaten zone, voor de allereerste nacht in de camper. De dagopstelling (met tafeltje enzo) omgebouwd tot een king-size bed, en dan dodo gaan doen, met de grafitti-tekening die door het straatlicht binnen kwam schijnen. Heel mooi.

Geplaatst door Kenneth NZ 21:22 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged automotive Reacties (0)

(Berichten 41 - 45 uit 49) « Pagina .. 4 5 6 7 8 [9] 10 »