Een Travellerspoint blog

Franz Josef Glacier

The ultimate glacier experience

semi-overcast 13 °C
Bekijk New Zealand op Kenneth NZ's reiskaart.

Heb dus voor vandaag de Full Day Tour op de Franz Josef Glacier (gletsjer) geboekt. Om na het ijsklimmen toch een beter beeld te krijgen en wat hoger te kunnen gaan op de gletsjer, dat was het wel waard!

Met ongeveer 55 aan de full day tour begonnen (weer was eerder bewolkt en er werd regen in de namiddag voorspeld, zo heb ik het allebei eens gehad), en na een korte tijd opgesplitst in kleinere groepjes. Ik heb aangesloten bij de "highly confident"-groep, diegenen die geen schrik hadden om de gletsjer op te gaan, en er veel vertrouwen in hadden. Eerst waren we met drie :) , maar er moesten er 11 zijn, dus werden er nog acht "vrijwillig" bij ons gevoegd. Gelukkig hadden we een supergoede gids, met ongeveer 10 jaar ervaring, die enorm veel zin had om er een stevig avontuur van te maken!

Dus tegen een redelijk hoog tempo de gletsjer op, zodat we snel bij het 'boeiende' gedeelte kwamen, niet het 'makkelijke', vlakkere stuk waar de andere groepen naartoe gingen. De gids had ons avontuur beloofd, en dat was het zeker wel! Op stukken gletsjer klimmen (zonder houwelen deze keer, maar wel met klimijzers en handen en voeten), waar bijzonder weinig mensen komen, echt steile stukken waar de gids eerst touwconstructies moest in elkaar steken, door supersmalle kloven (waar ik net tussen kon), langs knalblauw, zuiver ijs, over diepe ravijnen, door indrukwekkende grotten en gaten in het ijs (hoewel de ijsschacht waar ik gisteren in afgedaald ben wel een indrukwekkender was). Echt een enorm avontuur. Zelfs gezien hoe de gids een trede aan het kappen was, en hoe de ondergrond onder hem veel minder stevig was dan verwacht en wegzakte, en hoe hij net op tijd op een steviger deel kon springen! Deed iedereen er wel even aan herinneren dat het toch geen ongevaarlijke onderneming was en je er toch wel je gedachten moest bijhouden.

Hieronder een foto van hoe ik door zo'n smalle kloof geraak!

P1000666.jpg

Echt een superavontuur. In de brochure zeggen ze de 'ultimate glacier experience', wel, ze hebben gelijk. Had de gids een bierkorf met Belgische bieren beloofd als hij voor een groot avontuur zorgde (aangezien ik hem verteld heb dat ik de dag ervoor het ijsklimmen gedaan had en de gletsjer op een andere manier wilde beleven), en hij heeft zijn korf dubbel en dik verdiend. En in tegenstelling tot gisteren meer tijd op het ijs doorgebracht en als laatsten de gletsjer verlaten 's avonds (begon zelfs al wat donker te worden op de weg terug). Totally satisfied.

Terug ingecheckt in hetzelfde campervan park, omdat het al te donker was om verder te rijden naar mijn volgende locatie, ik zeker een douche kon gebruiken, en de andere deelnemers van de groep op dezelfde plek logeren en ik wel zin had in een paar pintjes in de bar 's avonds.

Was alweer een geweldige dag, heb totaal geen spijt dat ik zowel het ijsklimmen als de full day tour heb gedaan, was totaal iets anders en allebei een avontuur, en zeker dankzij een supergoede gids.

Geplaatst door Kenneth NZ 22:06 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged ecotourism Reacties (1)

Ice Climbing op de Franz josef Glacier!

Muurklimmen op een muur van ijs!

sunny 13 °C
Bekijk New Zealand op Kenneth NZ's reiskaart.

Normaal gezien ging ik vandaag de Full Day Tour doen op de Franz Josef Glacier, maar ik had ook al gelezen dat je hier ook Ice Climbing kon doen (zowat muurklimmen, maar dan met klimijzers en ijspikhouwelen op een ijswand). En ik was van plan om dat de dag erna te doen, nadat ik de gletsjer-ervaring had meegemaakt. Maar toen ik deze ochtend dat dan ging vragen of dat mogelijk was, bleek Ice Climbing voor de volgende dag al volledig volgeboekt te zijn... Dus change of plans, ipv vandaag de full day tour te doen en morgen het ice climbing, omgekeerd. En bovendien was het stralend weer, sunshine all the way, wat nodig is voor het ijsklimmen. En wie weet is dat morgen niet het geval...

Dus vandaag gaan ijsklimmen! Eerst met de nodige uitrusting voorzien, steig/klimijzers met boots, een ijspikhouweel, speciale broek en jas, helm, must en handschoenen. Dan met een busje tot aan de parking en vandaar eerst een stevige wandeling van ongeveer een drie kwartier tot aan het begin van de gletsjer. Dan klimijzers aan en hop, de gletsjer op. Van de vorige tours waren er al een soort trappen gemaakt, dus dat eerste stuk viel wel goed mee, maar daarna op stukjes gletsjer die duidelijk al veel minder begaan waren. Eens we hoger waren en de gidsen een mooie plek gevonden hadden konden we aan onze eerste klim beginnen. Na een goede uitleg over de juiste houding, hoe je de ijzers en ijspikhouwelen enzo moest gebruiken, mochten we een voor een op een muur van ongeveer 25 meter naar boven klauteren. Al bij al was dat zo moeilijk nog niet, omdat je met de houweel redelijk makkelijk in het ijs geraakt, maar met die ijzers moet je toch je voeten in de juiste positie houden of je glijdt heel makkelijk weg (wat ook een paar keer gebeurd is, maar das normaal he). Dus daar twee keer naar boven kunnen klimmen. Was heel plezant om te doen.

Daarna zijn we nog wat hoger op de gletsjer geklommen, op zoek naar een grote schacht, die pas onlangs ontdekt was, en waarin we zouden rappelen, en dan zelf er terug uit moesten klimmen. Eens toegekomen aan die schacht, bleek die toch wel redelijk groot te zijn, bovenaan 5 meter diameter, en zeker 30 m diep. Van boven dus naar de bodem van de schacht gerappeld, en onderaan dan geweldig ijs gezien, echt van dat staalhard, knalblauw ijs, met dan een kleine waterval in de schacht. Echt prachtig om te zien. Het gedeelte onderaan was zoals gezegd redelijk hard om je houweel in te slaan, maar met voldoende kracht (die ik uiteraard met overvloed heb ;) ) toch nog redelijk vlot hoger geraakt. en van daaruit volgde dan een gemakkelijker stuk, omdat je daar wat meer grip had. Echt geweldig om te doen. Het is echt totaal iets anders dan muurklimmen, echt een sublieme ervaring. En zeker omdat het niet zomaar een muur was waar je op moest, maar je echt uit een schacht moest klimmen. Echt geweldig. Hieronder een sfeerbeeld:

P1000650.jpg

Na die derde klim, en laatste klim, wat jammer was want had gerust nog een paar meer willen doen, drie is wat weinig, terug de gletsjer af en terug naar het centrum.

Terug ingecheckt in hetzelfde campervanpark als gisteren en van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijne was eens te doen. Dat hoort er ook bij he als ge zo lang weg zijt! Maar alles heeft nog zijn zelfde kleur en formaat, dus das ook goed gelukt!

Morgen dan de Full Day Tour, die me hoger op de gletsjer zal brengen, tot plaatsten met normaal gezien echt wondermooie ijsformaties en blue ice!

Keep you posted...

Geplaatst door Kenneth NZ 22:14 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged ecotourism Reacties (1)

Cape Foulwind en Punakaiki

Zeehonden, pannenkoekenrotsen en wind- en regenvlagen

rain 13 °C
Bekijk New Zealand op Kenneth NZ's reiskaart.

Om 6u30 wakker geworden (zoals meestal, maar ik blijf normaal gezien wel wat langer liggen), maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om door te rijden richting Westport. De rit ernaartoe was wel speciaal: overal wolken, af en toe bergen dat erdoor komen, zowat hoge mist, maar dan vanuit het donker steeds helderder wordend, naarmate het daglicht sterker werd. Mysterieuze indruk.

En dan eens in de buurt van Westport begon het te regenen. Westland, de westkust van het Zuidereiland, heeft niet voor niets als bijnaam 'Wetland'. Ter vergelijking: in Belgie drukken ze de gevallen neerslag uit in millimeter (879,5 mm voor 2007, heb het even opgezocht), hier drukken ze het uit in meter! Gemiddeld valt hier zo'n 5 a 6 meter! per jaar. Dus al bij al mogen wij niet klagen :) Dus wat kan je dan verwachten... idd, regen. Maar niet echt constant, in vlagen, buien, niet echt heel stevige regen vandaag. Maar wel mijn kledij eens kunnen testen op hun waterbestendigheid, en gelukkig is de test geslaagd.

Op Cape Foulwind dan een korte wandeling gemaakt op de kliffen, en een eerste regenvlaag over me heen gehad- de eerste in drie weken dus ik mag zeker niet klagen. Enorm indrukwekkend hoe de Tasmanzee hier met volle kracht tegen het land beukt, metershoge golven die metershoge rotsen volledig onderdompelen. Niet echt veilig om hier te zwemmen!

Een paar kilometer verder langs het pad was er zeehondenkolonie. Ongeveer een 100-tal zeehonden lag er verspreid op de rotsen en in het water. De pups waren een paar maanden oud en waren voortdurend met elkaar aan het vechten, om te spelen veronderstel ik. Was leuk om te zien. Hoe ze dan door een golf van een rots gespoeld werden, zich gewillig lieten meedobberen, zich terug tegen de rots lieten kletsen, erop klommen, en dan met elkaar een robbertje vechten om uit te maken wie op de rots mocht blijven. Echt plezant om te zien, en had mijn verrekijkertje mee, dus kon alles van nabij volgen.

Dan verdergereden naar Punakaiki, de Pancake Rocks, waar er door een bizar natuurfenomeen rotsen zo zijn ge-erodeerd dat ze precies als lagen op elkaar zijn gelegd, net zoals een stapel pannenkoeken (vandaar Pancake Rocks, snappie?). Mooi om zien, en toen regende het net even niet!

Volgende halte, een 200tal kilometer verder, was Okarito-lagoon. Was vlakbij Franz Josef en had nog tijd voor het donker werd, dus afgeslagen en daar eens gaan kijken. Heel mooi strand en heel mooie, hoge kliffen. Zwart zand, ook de eerste keer dat ik dat hier zie. Onderweg ook de eerste keer Mount Cook gezien, de hoogste berg hier, met besneeuwde top, maar grotendeels in de wolken.

Beetje later ben ik dan toegekomen in het dorpje Franz Josef, waar ik morgen de Full Day Tour (die het langste echt op de Gletsjer blijft) op de Franz Josef Gletsjer ga doen! En die gaat door, ook al is het slecht weer. Juih.

En zit hier bovendien in het Rainforest Holiday Park, met geweldige parkeerplaatsen voor campers, omringd door regenwoud. Gezellig!

Geplaatst door Kenneth NZ 21:15 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged ecotourism Reacties (0)

Farewell Spit

Hmm, toch niet echt de moeite

sunny 14 °C
Bekijk New Zealand op Kenneth NZ's reiskaart.

De beslissing was dus gevallen, ik moest het toch eens met mijn eigen ogen gezien hebben, en toch eens zelf gedaan hebben, om er een oordeel over te kunnen vellen.
Na de tocht in Abel Tasman National Park dan doorgereden richting Collingwood, waar de touroperators van Farewell Spit allemaal vertrekken. Nog net op tijd (10 min voor sluitingstijd) in het Visitor Centre van Takaka, onderweg naar Collingwood, kunnen boeken.

In Collingwood dan opnieuw in een Motor Park Camping genesteld, hoewel elektriciteit niet nodig was geweest, aangezien het niet echt zo koud was.

Die ochtend dan om 9u vertrokken met de tour, die algemeen gezien, niet echt de moeite was. Je had wel een mooi zicht op het gedeelte van het land als het laagtij was, en het strand was ook wel mooi, maar je had nooit de indruk dat je op die Spit aan het rijden was (zie foto's via google images richtlijnen bij de vorige post). Onderweg wel een paar grote zeehonden gezien, dat was wel leuk. Ik had gedacht dat we vanop de vuurtoren op het einde van de Spit wel een prachtig uitzicht gingen hebben, en een totaalbeeld gingen krijgen, maar noppes, vuurtoren was daar veel te klein voor en bovendien goed omringd door hogere bomen....Jammer. Onderweg ook nog even een 'hoge' zandduin op geklommen, maar die was ook bijlange niet hoog genoeg voor een mooi overzicht te hebben.
Zal het dus net als jullie van de foto's van anderen op het internet moeten hebben.

Eens de tour voorbij dan verdergereden, wat had ongeveer 4 a 5 uur voor de boeg, richting Westport, aan de Westkust. Onderweg wel even halt gehouden bij de "Pupu Springs", een bron waaruit het helderste water ter wereld ontspringt (wetenschappelijk vastgesteld). Was idd heel helder water, maar de lichtinval was niet echt goed om indrukwekkend helder te zijn. Bijna alle bronnen en rivieren hier zijn bijzonder helder. Maar toch, mooi om te zien.

Uiteindelijk dan in Murchison beland, op 100 km van Westport. Want het was 19u30 en de finale van het kampioenschap rugby (de favoriete nationale sport hier) ging beginnen. Ben dus ook gaan kijken, in een cafe vol rugby fans. Was goeie ambiance, en een goeie match gezien (toch een paar mooie bewegingen, want veel snap ik er ook niet van). Maar de Crusaders, waarvoor bijna iedereen supporterde, zijn gewonnen.

Kowhai dan langs de kant van de weg geparkeerd, want had geen zin meer om verder te rijden. En in mijn reisgidsen wat gelezen om te zien of ik de tocht op de Franz Josef Gletsjer twee al dan niet drie dagen later ging doen... Afhankelijk van wat er onderweg te zien was. Uiteindelijk dan besloten om het na twee dagen al te doen. Dus nog een dagje rijden en dan de gletsjer op! Yihaa! Alweer iets wat op mijn verlang-to-do-lijstje bovenaan staat!

Geplaatst door Kenneth NZ 20:52 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged ecotourism Reacties (0)

Abel Tasman National Park

Waanzinnig mooie Coastal Track

sunny 15 °C

Kia Ora!

Ik had eerst nog een rit van +- een uur voor de boeg, van Nelson, richting Abel Tasman National Park, naar tschijnt ook een bijzonder mooi Nationaal Park, waar er een prachtig track langs de kust liep. Ik had geen specifieke plannen, alleen een dag de tijd om er in rond te wandelen.

Aangekomen in Mouteka, een stadje op ongeveer een half uur rijden van het park ben ik in het Visitor Centre wat meer info gaan vragen. De dame aan het loket stelde me een wandeling van 2.5 uur voor, van Bark Bay naar Torrent Bay, aangezien ik de watertaxi (die je verder in het Nationaal Park op een strand afzet, zodat je onmiddellijk het mooiste stuk van het park kan doen) van 10u30 kon nemen (het was 9u toen ik het ging vragen), maar om 15u op de taxi terug moest zitten, en daardoor een langere wandeling (van Tonga Bay naar Torrent Bay, 4u) niet kon maken ... :( Naja, 2.5 uur is beter dan niets (ook al weet ik van mezelf dat ik er veel minder lang over doe dan de standaardtijden die altijd vermeld worden, maar ge wilt natuurlijk echt niet het risico nemen dat ge daar ne nacht vastzit midden in dat Park...)

Dus doorgereden naar Kaiteriteri, waar de watertaxi's vertrekken, en daar was net een andere watertaxitouroperator (wat een woord) die om 9u40 ging afvaren (het was toen 9u38!), die ervoor kon zorgen dat ik wel de langere route kon doen! Dus snel uitleg gekregen over het traject, betaald, raprap wat fruit en water genomen en cross naar de boot die aan het water lag te wachten. Juih! ik kon de langere tocht doen! Vroeger vertrokken en een latere taxi terug kunnen krijgen. Ideaal. En het was trouwens prachtig weer, knalblauwe lcuht en 16 graden.

Op de boottocht onderweg naar Onetahuti/Tonga Bay dan ook nog een paar zeehondjes gezien die op de rotsen lagen te slapen en eentje dat om zijn moeder lag te blaffen. Zien er wel toffe beestjes uit.

Dan op het strand van Tonga Bay dan afgezet, waanzinnig mooi strand, echt een paradijs, beetje genoten van het uitzicht en dan de tocht naar het Zuiden, richting de andere stranden begonnen, door prachtige bossen, omhoog en omlaag, met soms eens hangbrug, en af en toe een zij-track naar een indrukwekkend uitkijkpunt. Ongeveer een half uur voor op schema dan aan Bark Bay toegekomen. De schipper van de boot had me aangeraden om de High Tide track te volgen (een pad dat je kan volgen als het hoogtij is, omdat het normale pad dan een beetje onmogelijk gemaakt wordt door de zee), omdat bij het low tide track (bij laagtij) nog een klein beetje onder water stond en ik dan mijn schoenen moest uitdoen enzo. Maar aangezien ik geen watje ben, toch de low tide track genomen en aangekomen bij dat 'estuary' zoals ze het noemden, even rondgekeken en toch mijn schoenen moeten uitdoen. Ijskoud water, brr, gelukkig was het maar een 15tal meter ver, maar er waren blijkbaar toch wat diepere stukken bij ook, dus tot aan mijn knieen het water in... Friskes. Maar eens daar voorbij een schitterende zandvlakte, met af en toe nog zo'n paar plassen water Dus pas op het einde van het strand mijn schoenen opnieuw aangedaan. Was wel plezant, met de blote voeten door het frisse zand.

Van Bark Bay de wandeling dan verdergezet naar Torrent Bay, waar ik dan terug opgepikt zou worden door de taxi. Geweldig zicht op het ogenblik dat je dan voor het eerst Torrent Bay ziet, op de heuvel, door de bossen. Magnifique.
Was er al om 14u15 (na 3u en 15 min) , en de taxi zou er pas om 15u30 zijn, dus tijd genoeg om van het strand en het uitzicht op de eilandjes in de verte te genieten.
De taxi was er ineens wel al om 15u, en ik had daar gerust nog wel wat langer willen blijven, maar eigenlijk had ik het daar ook wel allemaal gezien. Was een ongelooflijk mooie wandeling.

Eens terug in Kaiteriteri werd ik dan voor een dilemma gesteld, ofwel meer naar het Noorden, naar Farewell Spit, wat ik wel eens wilde zien, want dat is een 35 km lange zandpan/duin in de zee (moet ge zeker eens googlen: images.google.co.nz en dan "farewell spit' zoeken). Maar de Amerikaan en de Deense meiskes van op de Tongariro Crossing zeiden dat het niet de moeite was... Dusja... Wat ging ik doen, Farewell Spit, met het risico dat het niet echt de moeite is en ik in de plaats een dag langer op een mooiere plaats kon blijven, of onmiddellijk doorrijden naar het Zuiden, maar dan nooit wetend wat het dan zou geweest zijn...

Het resultaat in de volgende post! (Wat niet echt spannend zal zijn aangezien ik die onmiddellijk ga posten, en er dus geen verrassing is!)

Geplaatst door Kenneth NZ 20:16 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged ecotourism Reacties (0)

(Berichten 26 - 30 uit 49) « Pagina 1 2 3 4 5 [6] 7 8 9 10 »