Een Travellerspoint blog

Southern Scenic Route naar Bluff

Prachtig landschap, een grotje, schapen en oesters

semi-overcast 13 °C
Bekijk New Zealand op Kenneth NZ's reiskaart.

Na de doornatte Doubtful Sound experience was ik blij dat de volgende dag het zonnetje alweer scheen.

Nog even boodschappen gedaan, Kowhai volgetankt, en een foldertje gaan halen over de Southern Scenic Route die Te Anau verbindt met Dunedin, helemaal langs de zuidkust tot aan de oostkust.

De Southern Scenic Route heeft zijn naam helemaal niet gestolen. Waanzinnig mooie landschappen, zonnetje in de rug, beetje wolken die tegen de bergen opkruipen, glooiende groene heuvels vol schapen. Dit is het Nieuw-Zeeland zoals ik het me voorgesteld had. Prachtig. Onderweg even een zijweg genomen naar de Clifden Caves, een grot waar elke reisgids voor waarschuwt er niet alleen in te gaan en zeker twee zaklampen mee te nemen, omdat er helemaal geen voorzieningen zijn. Ik verwachtte me dus aan redelijk spannend speleologiewerk, zeker omdat ik geen zaklamp bij had, alleen zo'n hoofdlampje, en het licht van mijn gsm... En aangezien er niemand in de buurt was, dan toch alleen de sprong gewaagd in het duister...

Bleek de grot maar +- 50m diep te zijn. Pikdonker, dat wel, en mijn twee lampjes gaven bijlange niet genoeg licht, maar toch op de tast, langs de wanden en de bodem, het einde van de grotten bereikt. Was wel tof, zeker omdat je, als je er in zit, niet weet hoe ver het is en hoe lang het duurt enzo, maar al bij al vrij gemakkelijk.

Rond de middag dan in Invercargill aangekomen, de grootste stad in het uiterste zuiden van het land, en daar in een Irish Pub de Roast van de dag gegeten. Zeer lekker, met puree, da's meer dan een maand geleden dat ik dat nog eens gegeten heb. Hmmm. En had wel een stevige maaltijd nodig, want heb een beetje een verkoudheid en keelpijn overgehouden aan de Doubtful Sound.

Daarna doorgereden naar Bluff, het meest zuidelijke dorpje van het Zuidereiland, en bekend om zijn oesters. Heb eerst naar het zuidelijkste punt gereden, waarvan er een wandelpad vertrok naar een uitkijkpunt op de heuvel. Na +-40 min de top bereikt, waarvan je een prachtig zicht hebt op de streek: de uitlopers van Fiordland, Stewart's Island (het derde eiland waar Nieuw-Zeeland uit bestaat), en de Catlins (de streek in het Zuidoosten van het Zuidereiland die ik de volgende dag ging verkennen), en uiteraard de streek van Invercargill en Bluff. Beneden, waar het pad begon, was er een restaurant dat volgens de reisgids uitstekend seafood serveerde, dus dat ging mijn beloning zijn...

Eens beneden bleek het restaurant gesloten, wegens 'te rustig', en heb toch wel even moeten rondrijden om oesters te vinden (het kon toch niet zijn dat ik uit Bluff vertrok zonder oesters te eten...) Uiteindelijk dan toch een Fish 'n Chips etablissement gevonden die er had, wel geen rauwe, jammer genoeg, maar gefrituurd (beetje zoals calamares). Heb er dan 3 besteld, waren wel lekker, maar had toch liever rauwe gehad.

Dan doorgereden richting de Catlins, want het begon al donker te worden. Had geen zin om in Invercargill een plek te zoeken, en in de Catlins waren er wel enkele camperparks. Rond 18u toegekomen in Fontrose, waar de Catlins beginnen, en daar een heerlijke seafood Chowder (soort stoofpotje) gegeten, bij een restaurantje/infopunt, waar er enkel 2 locals aanwezig waren. Maar zeer vriendelijke en behulpzame uitbater. Was eerst van plan om mij te parkeren op een picknick-ground even verder, langs de zee, maar toen ik in de Lonely planet las dat Curio Bay, wat ik zeker wilde zien (wat het is zien jullie later wel), enkel 4 uur voor en 4 uur na laagtij te bezoeken was, moest ik wel doorrijden tot daar, 40 km verder, aangezien laagtijd om 5h32 AM was, en ik dus anders niet op tijd zou zijn.

Dus doorgereden en in het donker het Curio Bay Campervan park gevonden, waar ik Kowhai genesteld heb tussen de hoge plantenbegroeiing Flax, Nederlandse naam weet ik niet. Met het geruis van de golven van de zee op de achtergrond dan rustig ingedommeld, terugdenkend aan alweer een prachtige dag, met prachtige landschappen.

Geplaatst door Kenneth NZ 20:49 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged automotive Reacties (0)

Cruisen op de Doubtful Sound

De andere zijde van Fiordland

rain 13 °C
Bekijk New Zealand op Kenneth NZ's reiskaart.

Vanuit Te Anau was het maar 20 minuutjes rijden naar Lake Manapouri, vanwaar de Doubtful Sound Experience begon. Doubtful Sound is het andere, meest bekende fjord in Fiordland (let op de 'verkeerde' spelling hier), en er is zo'n beetje de eeuwige discussie hier welke van de twee sounds de mooiste is. Dus moest ik ze allebei wel doen en eens vergelijken he. Twee factoren gingen de vergelijking wat bemoeilijken: een, Milford heb ik vanuit de kayak niet volledig gezien en in Doubtful was het met een boot te doen, en twee, in Milford was het mooi weer, en in Doubtful regende het, en regende het, en regende het, en bleef het maar regenen. Op die manier kon je echt wel meemaken hoe Fiorland echt is, met +- 6-8m regen per jaar, maar langs de andere kant vond ik het wel spijtig, omdat ik nu geen goed zicht heb gekregen op de Sound. Enkel veel wolken, regen, donkere contouren in de verte, en hier en daar wat groen, wanneer we dichter bij de kant kwamen.

Om er te geraken namen we eerst een boot over Lake Manapouri, het tweede diepste meer van NZ, richting de overkant voor ongeveer een uur, waar we dan overstapten op een bus, die ons +- 45 min later afzette aan het begin (of einde?) van de Doubtful Sound. Ik heb veel op het dek gestaan op de grote catamaran, wind en regenvlagen aan het weerstaan, maar niet door en doornat geworden dankzij de uitstekende kledij die ik aanhad (met dank aan Jack Wolfskin). Toch regelmatig binnen gaan schuilen, handjes wat laten opwarmen aan de gratis koffie, thee en warme choco. Toen we bijna aan de open zee kwamen mezelf toch goed moeten vasthouden aan de kant, want er was een enorme golfslag, dat samen met een fikse wind en zwiepende regen maakte het wel wat avontuurlijk. Bovendien zorde de regen ervoor dat er overal van de bergen tijdelijke watervallen naar beneden stortten, doordat de bomen en de in beperkte mate aanwezige grond al dat water niet konden opvangen. Was wel spectaculair soms, zeker wanneer een waterval zelfs niet tot aan het water in de Sound geraakt, omdat al het water opnieuw door de wind opgezwiept wordt en opnieuw in regen verandert. Een hele waterval verdween zo, foetsie, in de lucht. Knap.

Op de terugweg, opnieuw de bus op, en nog langs een waterkrachtcentrale gepasseerd en eens langs de binnenkant gaan kijken, 200m diep in de berg. De tunnel was gelijkaardig aan de Homer-tunnel in Milford, en de machine/turbinezaal was ook wel de moeite waard.

Dan opnieuw de boot op, over Lake Manapouri, om daar om 17u toe te komen. Langs de ene kant wel blij omdat ik Fiordland heb kunnen ervaren hoe het er meestal is, regenachtig en nat, met spontane watervallen, maar langs de andere kant toch wat teleurgesteld, omdat ik denk dat het in de zon veel mooier en spectaculairder is. Naja, dat zal dan voor de volgende keer zijn he.

Daarna teruggereden naar Te Anau, in hetzelfde campervanpark gaan inchecken, en opnieuw in dezelfde Italiaan gaan eten, omdat de pasta er gisteren zo lekker was, en ik gezien had dat ze er ook een pizza hadden genaamd "quasitutto", vrij vertaald: pizza bijna alles, met zoals de naam het zegt, bijna al het mogelijke erop. En dat was wel veel, amai. Heb mijn buikske goed volgegeten. Met a nice glass of Chianti.

Morgen verder naar het Zuiden, naar Bluf, het meest Zuidelijke punt van het Zuidereiland, en de oesterkwekerij van NZ. Ge moogt ene keer raden wat ik daar ga eten!

Geplaatst door Kenneth NZ 20:33 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged ecotourism Reacties (1)

Kayakken op de Milford Sound

Vanaf het wateroppervlak lijken de bergen van de Milford Sound nog hoger

sunny 14 °C
Bekijk New Zealand op Kenneth NZ's reiskaart.

Was van plan om die ochtend vroeger op te staan om de zonsopgang te zien in de Milford Sound, maar daar toch maar van afgezien omdat de zon in de rug opkomt, en dat niet zo spectaculair zou zijn, omdat alles zeer geleidelijkaan klaarder wordt. Dus ik kon een uurtje langer blijven slapen, want de pick-up was pas voorzien om 9u45.

Om 10u dan het buske gevolgd naar het haventje, waar we eerst een volledige zeekayakuitrusting kregen (hoewel we helemaal niet in de open zee gingen kayakken), die ervoor zorgde dat we lekker warm en relatief droog bleven tijdens de tocht. Wel grappig met zo'n neoprenen 'skirt' die over het gat van de kayak wordt gespannen, en een jasje en reddingsvest aan. Over onze handen waren ook 'pogey's ' die onze handen warm moesten houden in het koude water.

Vanop de kant dat te water gelaten, zodat onze voeten droog bleven, en goeiedag gezegd aan een zeehond die daar aan het spelen was. Aangezien ik de enige was die alleen aan het rondreizen was, zat ik samen met een van de tour guides, Will, in de kayak (waren allemaal duo-kayaks). Ik had er wel zin in en wilde wel een redelijk groot deel van de Milford Sound zien, dus ik peddelde stevig door, zodat we al snel redelijk veel voorlagen op de rest (5 andere duo-kayaks), zelfs als Will niet meepeddelde en hij moest mij aanmanen om te stoppen. Hehe. Had er nen handrem op zo ne kayak geweest, dan had hij die zeker opgezet.

Toch een redelijk groot deel in de Sound geweest, dicht bij Mitre Peak, de meest bekende berg van de Sound, naar verluid de hoogste uit de zee oprijzende klif ter wereld (1600m hoog). In de andere bergen kon je met wat fantasie ook een olifant zien (die ik gevonden heb), en een leeuw (van wie ik enkel de heup en de staart herkend heb). Adrian, de andere gids heeft ook een soort zee-egel-achtig beest kunnen pakken, waar we dan tijdens de lunch allemaal een stukje van mochten proeven. Was wel redelijk lekker, beetje oester-achtig, met een zoute smaak. De lunch was trouwens midden in de Sound, in de kayaks, zowat een van de mooiste plekjes waar een mens zijn middageten (in mijn geval koekskes, nootjes, nen appelsien en komkommer, want had niets anders mee voorradig) kon verorberen.

Na de lunch terug naar de haven gepeddeld, langs de andere kant van de Sound, vlakbij de Bowen-falls, een grote waterval vlakbij het eindpunt (of begin?) van de Sound. Even wat educatiefs: een Sound is een onder de zeespiegel verdwenen stelsel van valleien gevormd door een rivier, een fjord daarentegen is uitgesleten door een gletsjer. En wonder boven wonder, Milford Sound is geen Sound, maar een fjord. Goed om weten.

Rond 15u dan opnieuw aangekomen in de haven, uitrusting uitgespeeld, nog even afscheid genomen van de Milford Sound, buitengewoon mooi stukje van de wereld, en koers gezet richting Te Anau, via dezelfde weg terug als die waarlangs ik was gekomen (want er is nu eenmaal geen andere).

Vond het heel plezant om te kayakken, ook al was het minder ver in de Sound dan ik had gewild, maar je moet nu eenmaal rekening houden met de groep, dus ja. Maar toch wel content dat ik het gedaan heb. De natuur is echt wel prachtig hier. Ik kan hier geen foto's uploaden, dus ik gebruik die ene van het internet maar:

Milford_Sound.jpg

In Te Anau dan 's avonds in een Italiaans restaurant een heerlijke pasta gegeten, samen met twee dames uit de V.S., die ook in dezelfde kayakgroep zaten, en die toevallig ook datzelfde restaurant binnenkwamen.

Dus alweer een prachtige dag achter de rug!

Geplaatst door Kenneth NZ 18:37 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged ecotourism Reacties (1)

The Road to Milford Sound

Ongelooflijk mooi.

sunny 10 °C
Bekijk New Zealand op Kenneth NZ's reiskaart.

Die nacht had ik Camper Kowhai geparkeerd in een Holiday Park vlakbij het centrum van Te Anau. 's Ochtends had ik eerst wat telefoons te plegen om te zien of ik al dan niet kon gaan kayakken op de 11e, want toen ik boekte was ik de enige, en er moesten minstens twee deelnemers zijn, dus dat was nog even afwachten. Dus ik had twee mogelijkheden, of de 10e de road to Milford doen, om dan de 11e te gaan kayakken daar, maar als ik pas de 12e kon kayakken, moest ik hier nog een dag mijneigen zien bezig te houden, zodat ik de dag erna, de 11e, naar Milford Sound kon afzakken. Snappie?

En aangezien het kayakbedrijf pas openging om 10u, had ik dus tijd om nog eens uitgebreid te gaan ontbijten. En daarbij voor de eerste keer in een maand nog eens een omelet te eten. Kijk eens aan. Met wat gerookte zalm erbij. Mmm.

Dan om 10u01 richting het kayakbedrijf gewandeld, en wat bleek... er waren meer dan genoeg kandidaten om te kunnen kayakken de dag erna. Juih. Had wel al een back-up-plan bedacht, maar nu won ik een dag die ik elders kon spenderen.

Dus snel de camper volgetankt, want heen en terug is het 240 km en in Milford Sound is geen tankstation, en een folder genomen met allerlei dingen die er te zien en doen waren onderweg.

Door een prachtig landschap gereden, ongelooflijk mooi. Was trouwens ook een stralende dag, een en al zonneschijn. Geweldig. Eerst mooie glooiende heuvels langs Lake Te Anau, daarna door mooi regenwoud, met o.a. ook de mirror lakes, die de bergen rondom weerspiegelen. Heel mooi, zeker omdat de lucht hier ook kraakhelder is en je elke detail van elke berg perfect kunt zien.

Onderweg ook gestopt om een goeie 2 uur heen en terug te stappen naar de Key Summit, dat is het eerste stuk van de Routeburn Track, een van de meest bekende en spektaculairste meerdaagse trektochten die je hier kunt maken. En het zicht langs de track en op de top was geweldig. Machtige, kolossale bergen, met besneeuwde toppen, en diepe, groene, beboste valleien: subliem.

Een paar kilometer verder ging de weg dan door de Homer Tunnel, een koker, met een rood licht dat telkens pas na 15 minuten verspringt, ge moet ni vragen. Dus een paar minuten daar gewacht, niet erg want ik had het gezelschap van een heel nieuwsgierige vogel, de kea, redelijk groot beest, die spontaan naar mensen komt, op zoek naar lekkers. Maar niets gegeven, want borden gaven uitleg over hoe dat hun eetgewoonten en overlevingskansen verstoort enzo. Maar tof beest.

En dan groen licht gekregen, en door de 1.2 km lange tunnel gereden, heel ruw uit de rotsen gekapt (beetje: ja, verkeer kan erdoor, tis genoeg geweest), wegdek had ook duidelijk zijn beste tijd gehad. Dacht even dat de Homer Tunnel genoemd was naar Homer Simpson, door de afwerking ervan...

Maar eens uit de tunnel een geweldig zicht op de vallei die naar Milford Sound leidde, en een 20 tal kilometer later dan eindelijk aan het einde beland. Waanzinnig mooi om te zien, een prachtig fjord, met hoge bergen die aan weerskanten uit de zee oprijzen, wondermooi. Heb daar dan een paar uur gezeten en rondgehangen, de zonsondergang gezien, allez, hoe de zon achter de bergen verdween, heel mooi.

Dan ingecheckt in het enige campervanpark, Milford Sound Lodge, gekookt, spaghetti, alweer :), want het was het laatste van het pakje en het moest op. En dan nog wat gebabbeld met twee Kiwi's en twee Poolse meiskes die samen aan het rondreizen waren.

En dan gaan slapen, want de dag erna stond alweer een van de dingen die ik bovenaan op mijn To-Do-lijstje had gezet, op het programma! Juih. En het was 's avonds trouwens goed aan het vriezen. Brrr.

Geplaatst door Kenneth NZ 21:01 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged automotive Reacties (2)

Skien op Coronet Peak

Klein skigebied en ondermaatse sneeuwkwaliteit, maar toch plezant!

semi-overcast 0 °C
Bekijk New Zealand op Kenneth NZ's reiskaart.

Normaal gezien was de opening van Coronet Peak, het skigebied dat altijd het eerste opent in het skiseizoen, gepland op op zaterdag 7 juni, maar door het barslechte weer werd dat met een dag uitgesteld tot zondag 8 juni. Volgens de radio waren er 2000 skifanaten paraat. Maar ik was er niet bij.

Want ik had mijn skidag pas een dag later, op de 9e gepland! Veel minder volk op de pistes en even goed weer. 's Ochtends dan om 7u30 mijn skigerief gaan halen en om 7u45 de eerste shuttle-bus op richting Coronet Peak. Ik was blijkbaar niet de enige, want de bus zat goed vol. 25 minuten later kwamen we dan aan het spiksplinternieuwe base-complex (dat ettelijke miljoenen gekost heeft). Zag er allemaal wel mooi uit. Skipas afgehaald, en dan even op het plannetje gekeken, hoeveel liften er waren en hoeveel pistes enzo.

Blijkbaar waren dat er niet zoveel... Welgeteld 3 liften, waarvan er een eigenlijk niet meetelt wegens het feit dat die enkel naar een poepsimpele beginnerspiste ging. Twee liften dus, en een 4-tal pistes. Naja. Als we maar kunnen skien he. Het is maar een dag, en geen week of zo.

Om 9u dan als een van de eersten de lift op! De sneeuw was niet echt schitterend van kwaliteit. Best wel ijzig, en slechts in beperkte mate aanwezig. De 203 sneeuwkanonnen hadden hun best gedaan, maar schoten toch wat tekort. Redelijk veel plekken waar het gras en andere ondergrond erdoor kwam. Dan toch een redelijk stuk goeie piste gevonden, en die redelijk veel afgegaan, af en toe afgewisseld met de andere. Heb me wel geamuseerd. Kon goed doorskien, niet te veel volk op de pistes, niet wachten aan liften, vond het wel fijn.

Dan uiteindelijk om 16u, moe maar tevreden, een van de shuttle-bussen terug genomen. Bij deze weten jullie nu dus ook dat toen jullie aan jullie werk/studeermaandag begonnen, ik net een hele dag mij heb kunnen uitleven op de skipistes in Nieuw-Zeeland! Hehe. Isn't life wonderful...

Vond het leuk daar eens te kunnen skien, kwestie van het eens gedaan te hebben, maar veel stelt het eigenlijk niet voor. En dit was naar tschijnt een van de beste skigebieden... Ik vraag me af wat de andere dan zijn. Naja, misschien zijn we wel wat verwend met al die uitstekende ski-infrastructuur in Europa...

Eens terug in Queenstown skimateriaal terug ingeleverd, en onmiddellijk doorgereden, 2.5 uur richting Te Anau, waar ik de volgende dag de magische rit naar de fabelachtige Milford Sound ging maken.

In Te Anau dan 's avonds ribbekes gaan eten. Was lekker, maar niks in vergelijking met de ribbekes van den Amadeus in Gent!

Geplaatst door Kenneth NZ 1:21 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged tourist_sites Reacties (1)

(Berichten 16 - 20 uit 49) « Pagina 1 2 3 [4] 5 6 7 8 9 10 »