Een Travellerspoint blog

Camperonderhoud, Akaroa Peninsula en Hanmer Springs

Voormiddagje Kowhai onderhoud, zeer winderig schiereiland en thermal pools

sunny 11 °C
Bekijk New Zealand op Kenneth NZ's reiskaart.

Ik ben in de voormiddag naar de garage van Escape Rentals gereden, om o.a. de platte band te laten vervangen, maar ook de olie eens te laten checken (want had er onderweg een liter bij moeten doen), en om het deurslot aan de bestuurderszijde te laten maken, want dat was geblokkeerd.

Heb wel ongeveer een 45min rondgereden in de buitenwijk van Christchurch waar de garage gelegen is (want had daar geen plannetje van), maar twee telefoons met aanwijzingen later het dan eindelijk toch gevonden. Slot en olie checken was redelijk snel in orde, maar de band, dat was iets anders. Blijkbaar is die in een niet-evident formaat, waardoor de garage moest bellen naar een bandenleverancier, die de enkele die hij nog had, moest brengen. Dat ging ongeveer een uur duren, dus ik kon op mijn gemak nog een koffie gaan drinken in 't stad. Uiteindelijke heeft het een goeie twee uur geduurd vooraleer de leverancier er was, de band vervangen was en terug onder de camper gemonteerd was. Dan iets na de middag mijn weg verder kunnen zetten.

Doel was het schiereiland van Christchurch, Akaroa Peninsula. Het was stralend weer die dag, dus ik ging wel een mooi zicht hebben vanop de top van de heuvel van het schiereiland op alle omliggende baaien (is wel een groot schiereiland, dus ik ging het niet helemaal kunnen zien, maar dat was niet erg). Na ongeveer een 40 min dan uiteindelijk op ongeveer het hoogste punt van het eiland gekomen (bij een dorpje met de toepasselijke naam 'Hilltop', hoe komen ze er toch bij...) en vandaar had je dan idd een heel mooi zicht op twee baaien. Alleen was het daar ongelooflijk hard aan het waaien, ik kon met moeite blijven staan. Aangezien ik geen zin had om van een berg af te waaien, en Kowhai er ook last van had (aangezien die redelijk hoog is), terug gereden richting Christchurch, want vandaar liep de weg verder naar het Noorden, richting Hanmer Springs.

Ongeveer rond 16u in Hanmer Springs toegekomen, en van het resterende daglicht geprofiteerd om mijn golfskills nog eens te testen, en te zien of die wat verbeterd waren na het initiele prutswerk in Rotorua. Op de plaatselijke driving range dan 100 balletjes en twee clubs gehuurd (een 6 iron en een 3 wood, voor de kenners), en mij dan ongeveer een uurtje geamuseerd, en ik moet zeggen, het zag er al heel wat beter uit. Ik raak de meeste ballen wel goed, alleen heb ik nog niet echt de vaardigheden om de ballen een bepaalde richting te geven (zolang ze hoog en ver gaan ben ik content :) .

Na het golfen dan een 10-dollar-steak met frietjes (5 euro) gaan eten in een plaatselijk restaurant, best wel ok, maar natuurlijk geen echt goede kwaliteit voor 5 euro.

Daarna dan naar de thermal pools geweest (heel bekende attractie hier, da's eigenlijk de reden waarom iedereen naar Hanmer Springs komt). Het is wel een mooi complex, redelijk veel verschillende pools, met water van 35 tot 41 graden. Maar eigenlijk waren alleen de warmste het meest de moeite waard. En echt heel thermisch was het ook niet echt. Je rook en proefde het wel, maar de springs in Ngawha, in het begin van de reis, en de Polynesian Spa in Rotorua waren eigenlijk beter. Een goeie drie uur liggen weken in de verschillende pools, en goed afkoelen tijdens het wandelen van de ene pool naar de andere, tot ik genoeg verrimpeld was, en het complex ging sluiten en iedereen uit het water moest.

En dan in de koude nacht (het was toen licht aan het vriezen), gaan slapen in een campervanpark tussen de bossen even verder. En blij dat ik de heater in de camper had, want het was barkoud die nacht. Heb de stoof gedurende het meeste van de nacht moeten aanzetten, en dat was de eerste keer tijdens de reis. Naja, ik zat dan ook in de bergen!

Geplaatst door Kenneth NZ 18:29 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged tourist_sites Reacties (1)

Geen Mount Cook te zien, Christchurch it is then.

Mist, regen en een grote stad waar niet echt veel te bezien valt.

semi-overcast 10 °C
Bekijk New Zealand op Kenneth NZ's reiskaart.

's ochtends uit het raam gekeken, en vastgesteld dat de mist op exact dezelfde plaats was blijven hangen als de vorige avond.

Op weg naar de lookout naar Mount Cook aan de rand van een meer, bleef de mist even hardnekkig hangen als daarvoor. Dus ik had de keuze, 60 km naar Mount Cook-dorp rijden, met het risico dat daar door de mist ook geen fluit te zien is, en ongeveer 3 uur te verliezen, direct door te rijden naar Christchurch. Ik heb voor het laatste gekozen, de kans dat het daar ineens veel beter weer zou zijn was betrekkelijk klein. Datzelfde meer waar je de keuze moest maken had trouwens een bijzonder vreemde kleur, turquoise-blauw. Echt surreeel om te zien. Bleek achteraf door een bepaalde soort steenafzetting te komen, veroorzaakt door gletsjers.

De weg naar Christchurch heeft ongeveer 4 uur geduurd, waarbij de mist is overgegaan in regen. Maar tegen de tijd dat ik in Christchurch ben toegekomen, was het hier alweer halfbewolkt en redelijk zonnig.

Chirstchurch is de tweede grootste stad van NZ, en de toegangspoort voor het Zuidereiland voor veel toeristen die via het vliegtuig komen. En eigenlijk is hier niet echt veel te zien. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden had Dunedin meer kerken dan Christchurch. Ben dan in de namiddag wat door het centrum gaan wandelen, langs de kathedraal (ook niet echt spectaculair), wel een paar mooie winkelstraten, door de botanische tuin gewandeld, en een capuccino gaan drinken in het arts centre. Ze zijn hier bovendien erg fier op de tram die ze hier hebben (ik denk de enige in NZ), en die ziet er wel lekker oud uit, maar meer dan een toeristische attractie is het niet.

Dan teruggewandeld naar het hostel, waar ik even mijn mails gecheckt heb, en wat blijkt... Ik heb een e-mail ontvangen van EVA-air, waarin ze melden dat mijn geplande vlucht gecancelled is! Lap. Ze stellen me voor om twee dagen later te vertrekken. Op zich niets op tegen om twee dagen langer hier te blijven, maar ik had wel al thuis dingen gepland en vastgelegd die dagen... Heb hen nog niet kunnen spreken, zal hen morgen eens bellen en zien wat er uit de bus komt. Zal vragen dat ik als compensatie in business class wil vliegen :) wie weet... ge kunt maar proberen he!

Allez, ik ben hier nu ondertussen al twee uur aan het typen aan mijn 3 posts (deze is wat korter, aangezien er niet zoveel is gebeurd vandaag. 4 uur rijden is niet zo spannend als ge geen platten band hebt), tijd dat ik ermee ophoud.

Byebye!

Geplaatst door Kenneth NZ 20:18 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged automotive Reacties (2)

Moeraki Boulders en Twizel

Platten band, toffe Kiwi's, uitstekend visrestaurant, mist, opklaring en mist

overcast 10 °C
Bekijk New Zealand op Kenneth NZ's reiskaart.

Rond 8u vertrokken uit Dunedin richting Noorden. Het besef groeit dat elke kilometer meer naar het Noorden me dichter en dichter bij Auckland brengt, en dus mijn vertrek :( . De tijd gaat hier zo snel vooruit, ik ben al 37 dagen onderweg, maar ik ben hier precies nog maar net.

Was van plan om eerst naar de Moeraki Boulders te gaan, en dan daar te beslissen om rechtstreeks door te rijden naar Christchurch, via de kust, of even een omweg via het binnenland te nemen, richting Mount Cook, de hoogste berg van NZ.

Toen enkele kilometers voor Moeraki het noodlot toesloeg... Plots hoorde ik Kowhai een raar geluid maken, RRRRRRRRRRRR.... F*ck! 't Kan niet waar zijn, platten band! Verdorie. Langs de hoofdweg van het Zuiden dan nog, redelijk druk. Dan langzaamaan verder gereden tot een kleine oprit van een paar huizen, en dan even naar het wiel gekeken. Idd, platten band. Ja, wat nu. Vervangen he...

De handleiding van Escape Rentals erbij genomen, en daar stond heel summier waar je het materiaal vond, en hoe je een band moest vervangen (had dat nog nooit gedaan by the way...). Het materiaal gemakkelijk gevonden, en dan beginnen prutsen. Het reservewiel zit namelijk onder de achterkant van de camionette, en het mechanisme moest je losdraaien met een van die dingen uit de 'tool kit'. Gelukkig kwam er op dat ogenblik een zeer vriendelijke, behulpzame langs, die mij gezegd heeft wat ik allemaal precies moest doen, en af en toe een handje toestak. Ik moet eerlijk toegeven dat het zonder zijn hulp waarschijnlijk niet gelukt zou zijn, of ik toch tenminste de hele dag had liggen prutsen (want ik wist o.a. niet waar de krik was, en hij wel, want wat ik dacht dat het mechanisme van de deur was, bleek dus de krik te zijn...kuch...). Uiteindelijk dan toch het reservewiel vanonder de camper kunnen halen, en de band kunnen vervangen. Juih. Alweer een ervaring rijker. Het moest er een keer van komen he.

Daarna nog bij die mensen, Peter en Georgina, ik schat zestigers, nog een kopje thee gaan drinken en over vanalles gebabbeld (want hij is een Engelsman die in Australie woont en nu even in NZ op bezoek is omdat hij hier nog heeft gewoond), en nog mooie souvenirs meegekregen ook. Eigenlijk een geluk bij een ongeluk dat ik net daar over een nagel ben gereden, want wat ik daar meegekregen heb, is echt enorm kostbaar en bijna enkel in NZ te vinden. Wat het is vertel ik jullie wel als ik terug ben, want heb er thuis eerst nog wat werk aan.
Dan afscheid genomen van deze zeer vriendelijke, genereuze en behulpzame mensen, en mijn tocht verdergezet.

Paar kilometer verder aangekomen aan de Moeraki Boulders, grote modderstenen knikkers, die daar op het strand liggen. Echt bizar. Precies knikkers van reuzen, die ze na een spelletje vergeten zijn. Het zijn grote bollen van mudstone, die gedurende miljoenen jaren gevormd zijn (ongeveer te vergelijken hoe parels gevormd worden), en dan uit de duinen komen gerold.

P1000948.jpg

Omdat het dan al rond de middag was (platten band en thee hebben het grootste deel van de voormiddag in beslag genomen), ben ik naar een visrestaurant gegaan die de twee Amerikaanse meiskes van de Milford Sound me aangeraden hadden, in Moeraki. Tweede geluk bij een ongeluk, want zonder platten band was ik veel vroeger daar en was ik waarschijnlijk daar niet gaan lunchen. Want het was echt geweldig lekker, waanzin. Het restaurant lag op het uiteinde van het dorp, waar de oude steiger begon. Langs buiten zag het er echt niet uit, precies een oud materiaalkot voor boten, maar heel knap langs binnen en daar ongelooflijk lekker vis gegeten (alleen de vis die die dag gevangen werd). Recht uit de zee op je bord. Beter kan niet. En bovendien was er vlakbij aan de steiger van het restaurant een grote zeeleeuw zich te goed aan het doen aan restjes van vis! Dus ik had dan toch eindelijk een zeeleeuw kunnen zien. Juih. Ik content. Derde geluk bij een ongeluk.

Dan, op aanraden van Peter, de omweg langs het binnenland genomen, omdat die qua landschap veel mooier is dan de vlakke weg langs de kust.
Onderweg ook even gestopt bij Maori-muurschilderingen, mooi, maar niet in een grot, en dus blootgesteld aan de elementen en al redelijk hard vervaagd. Maar toch de moeite om even te stoppen en te bekijken.

Nu was het die dag wel erg mistig, en begon die net rond de middag daar wat op de te klaren, en beetje verder in het binnenland was die volledig verdwenen. Ik was dus in de veronderstelling dat ik wat later in de namiddag Mount Cook, de hoogste berg in NZ in al zijn glorie zou kunnen bewonderen. Niets was minder waar. 50 km verder begon de mist opnieuw, en die zou voor de avond niet meer opklaren.

Ongeveer een anderhalf uur dan door de mist gereden, me inbeeldend wat een mooie landschappen in allemaal miste, en dan rond 18u toegekomen in Twizel (spreek uit: twaizel), waar ik ging overnachten. Had wel iets mysterieus, 'Sleepy Hollow'-achtig, dat dorpje in de mist. Maar heb het overleefd. ' s Avonds dan wat tv (met 30cm-breedbeeld!, zo'oude bak waar je nog de knoppen goed moet indrukken, geweldig) gekeken, want in het dorp was niet veel te doen, en had de tv-lounge helemaal voor mij alleen. En dan gaan slapen, hopend dat de mist tegen de volgende ochtend opgeklaard zou zijn...

Geplaatst door Kenneth NZ 19:13 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged automotive Reacties (0)

Dunedin en the Otago Peninsula

Schots stadje en een schiereiland vol beestjes.

semi-overcast 13 °C
Bekijk New Zealand op Kenneth NZ's reiskaart.

Rond 8u opgestaan, want had weer een goedgevuld programma voor de boeg. Eerst Dunedin gaan verkennen, met de interessantste gebouwen, want Schotse kolonisten hadden hier wel een paar mooie exemplaren neergepoot. Zoals enkele kathedralen (niet zo groot als de Europese, maar wel mooi), voor elke religie een (katholiek, anglicaans, presbyterian, baptists,...). Een mooi stadhuis en station ook. Ben ook een bezoekje gaan brengen aan de steilste straat ter wereld (volgens Guinness Book of World Records), Baldwin Street. Bijzonder steil, uiteraard, en vergde wel wat moeite om op straat naar boven te stappen (waren wel trappen langs de kant, maar where is the fun in that?). Op het steilste stuk was de hellingsgraad 1 t.o.v 2.82 (ik laat het aan mijn burgi-vriendjes om het stijgingspercentage te berekenen), maar als ik moet gokken denk ik dat op een afstand van 2,82m de straat 1m gestegen is.

Dan teruggewandeld naar het centrum, want de straat lag 2.5 km van het centrum (en had bij nader inzien beter de camper genomen om tot daar te rijden, maarja, dat merk je pas wanneer je al veel te lang te voet onderweg bent geweest om terug te keren en dan de auto te nemen). Onderweg een meatball-sub gaan halen bij Subway (broodjesketen uit de V.S.) Wel lekker, maar smaakt toch eerder naar fastfood dan naar een degelijk broodje van bij ons.

Dan vertrokken naar het Otago Peninsula, het schiereiland vlakbij Dunedin. Eerste halte was bij Lanarch Castle, en mooi kasteeltje bovenop een heuvel, met een paar mooie tuinen errond, en een prachtig zicht op de baai.

Enkele kilometers verder was er het maritieme aquarium, waar de universiteit ook onderzoek voert. Daar in de aquaria typische vissen en andere zeebeesten gezien die in de locale wateren voorkomen (zoals o.a. zeesterren, zeepaardjes, en die zee-egel-achtige beestjes waarvan we er in de Milford Sound eentje gevangen en opgegeten hebben). Was wel eens tof om te zien, en ze hadden er ook een 'aanraakbak' waar je allerlei van die beestjes en planten mocht aanraken (zoals die zeesterren, anemonen, krabben, en andere beesten waarvan ik de naam niet weet. Heel het centrum was enorm gericht op kinderen, maar ik heb mij daar toch ook goed geamuseerd, o.a. met de microscoop :) Mannen blijven kinds he...

Na het aquarium dan doorgereden naar het uiterste punt van het schiereiland, waar het royal albatross centre was. Daar werden we naar een albatroskolonie die daar op dat uiterste punt woont. Vanuit de kijkhut hadden we zicht op 4 albatroskuikens (naja, kuikens, die beesten waren al fameus uit de kluiten gewassen vogels van 8 kilo; eigenlijk groter dan hun ouders, want die moeten eerst nog een paar kilo afvallen voor ze kunnen vliegen, hoe bizar dat ook klinkt) die op hun ouders zaten te wachten, die op zee voedsel aan het zoeken waren. Het zag ernaar uit dat we geen volwassen albatros te zien gingen krijgen (want die beesten komen uiteraard niet op vaste uren), maar net op het einde van onze shift toch twee ouders zien toekomen. Ze vlogen eerst een paar keer voorbij de hut, en maakten dan een niet echt elegante landing, plat op hunnen bek (die beesten zijn land niet gewoon, leven meestal voortdurend op zee).

Na het albatros-center nog geprobeerd om zeeleeuwen te zien op een strand langs de andere kant van het schiereiland, maar ook daar noppes. Het is blijkbaar echt het seizoen niet. Ik had ook nog naar het volgende strand kunnen gaan, op opnieuw die geeloogpinguins te zien, maar daarvoor was het jammer genoeg al te donker. Maar ik had er toch al ene gezien in de Catlins, dus zo erg was dat niet.

Eens terug in Dunedin terug ingecheckt in hetzelfde hostel, en dan ne lekkere steak met kumara( soort zoete aardappel) -puree gegeten, met ne Stella. Hmm. En cheesecake als dessert (iets typisch Brits/Kiwi), best wel ok, maar zou het toch gene tweede keer bestellen.
In het hostel daarna nog wat Trivial Pursuit gespeeld met ne Fransman en een Engelse, en hen allebei proper ingemaakt. Toen ik uitgespeeld was hadden zij maar twee blokjes :)

Geplaatst door Kenneth NZ 21:37 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged ecotourism Reacties (0)

The Catlins

Versteend woud, geen zeeleeuwen, mooie watervallen en een zeldzame pinguin!

semi-overcast 14 °C
Bekijk New Zealand op Kenneth NZ's reiskaart.

Wakker geworden zoals ik was gaan slapen, namelijk met het aangename geruis van de branding op de achtergrond. Was zoals meestal opgestaan om 7u30, om op tijd op Curio Bay te zijn (aangezien ik maar tijd had tot 9u30, omdat anders het tij te hoog zou zijn). Maar Curio Bay was daar maar 1 km van, dus ik had tijd genoeg, en dan maar naar de zonsopkomst gekeken in Porpoise Bay (de camping lag net in het stukje tussen de beide baaien). En blijkbaar was ik niet de enige met dat idee, want zowat iedereen in het camperpark (de volle 5 campers) was opgestaan voor de zonsopkomst. Die was trouwens bijzonder de moeite waard. Het was bewolkt, dus ik verwachtte er niet veel van, maar toch kleurde de lucht mooi rood-oranje-paars-purper-achtig (en ik denk dat de Porpoise Bay haar naam hiervan gekregen heeft), en dan net wanneer je verwacht dat de zon boven de heuvels aan de horizon komt piepen, vervaagt de kleurenpracht tot het standaard grijs van een bewolkte dag. De zon was blijkbaar op dat moment hoog genoeg geklommen om achter de wolken te verdwijnen (tenminste toch voor in de voormiddag). Was wel iets bijzonders.

Dan koers gezet naar Curio Bay, 1 km verder, waar er een versteend woud (petrefied forest), langs de kust lag. Bijzonder vreemd was dat. Een goeie 15m lager dan de ksutwand, lag een redelijke grote vlakte, precies een groot rots oppervlak. Maar in die vlakte kon je heel makkelijk de boomstammen onderscheiden die verraden dat het geen gewone rotsen zijn, maar een versteend bos. Heel interessant. Net alsof de bomen een grote brij vormden, die dan versteend is. Met nog een redelijk aantal stammen erdoor, overal hoopjes, waar de takken vroeger geweest waren. Hoe dat kwam, weet ik ook niet, want de informatiepanelen waren weggehaald voor herwerking. Maar toch intrigerend.

De volgende halte waren de Niagara Falls. Een of andere flauwe plezante had een riviertje, dat op een bepaald ogenblik een beetje woeliger wordt, genoemd naar de Niagara Falls, maar daar was eigenlijk niet veel speciaals te zien.

De volgende watervallen waren wel de moeite. Matai Falls, en de mooiste: de Purakaunui Falls, die via drie grote treden naar beneden dendert. Heel mooi. Moet ge anders maar eens googlen, en "afbeeldingen" kiezen.

Daarna verdergereden naar Jack's Blowhole, een groot gat in de grond, 55m diep, 134m lang, en 60 m breed, op 200m van de kust, waarin je beneden de zee kon zien kolken, telkens wanneer er weer een golf binnen kwam stromen. Best wel indrukwekkend.

Na de lunch (ja, want al het voorgaande was in de voormiddag), naar een strandje gereden waar er regelmatig zeeleeuwen te zien zijn, maar er geen gezien :( 't Zal er het verkeerde seizoen voor zijn.

Daarna naar Nugget Point gereden, waar er een kolonie yellow-eyed pinguins woont (zeer zeldzame soort, hebben gele band rond hun ogen). Normaal gezien komen ze rond twee uur voor zonsondergang het strand terug opgehuppeld, en volgens het bord was dan in deze periode vanaf 15u. Ik was er toevallig om 15u toegekomen, dus direct naar het uitkijkhut (wat het zijn zeer verlegen beestjes, en van zodra ze ook maar iets merken blijven ze weg). Daar met de verrekijker gedurende meer dan een half uur naar de zee en de rotsen liggen turen, maar niets gezien. Dan maar even verder gereden naar het einde van van Nugget Point, met een vuurtoren en zeehondjes. Mooi uitzicht op de Zuidkust van daar, maar de zeehondjes waren wat te ver weg. Heb ze op Cape Foulwind veel beter gezien. Dan maar terug naar de pinguinuitkijkpost, in de hoop dat ze nu toch wel zouden komen (want volgens het bord waren er ongeveer 20 paartjes, en volgens mijn wiskunde geeft dat ongeveer 40 pinguins, dus ik moest en zou er toch wel minstens ene zien, zeker omdat ze zo zeldzaam zijn)

Dan na een kwartier iets donkers uit de zee zien surfen, en ja hoor, daar was een pinguin. Beetje rondzwemmen, dan meeglijden met de golven, riding the waves, even het strand op waggelen, vleugeltjes uitslaan, besluiten dat het nog wat vroeg is en opnieuw wat gaan rondzwemmen en in de golven gaan spelen. Dan uiteindelijk toch het strand opgewaggeld, tot aan de graskant, en dan via een padje naar boven gehuppeld, naar zijn/haar nest. Heb nog even gewacht op een andere pinguin, maar tijdens dat kwartier was er geen andere meer opgedaagd. Maar ik had er toch ene gezien! Juih.

Het begon toen stilaan donker te worden, en dan maar rechtstreeks doorgereden naar Dunedin, een redelijk grote studentenstad in het Zuidoosten, en ingecheckt in een hostel vlak bij het centrum (is makkelijker dan ergens in een camperpark enkele kilometers buiten de stad). En die avond nog afgesproken met de meiskes van op de Milford Sound (waarvan er eentje hier doctoreert), en wat gedronken in een cafe in 'the octagon', een achthoek die het centrum van Dunedin vormt, en tevens fungeert als uitgaansbuurt. Genoten van ne Stella Artois (was maar 25 ct duurder dan een gewone NZ-pint, dus dan kunt ge beter voor kwaliteit gaan he), en dan tegen half een gaan slapen, want had de volgende morgen alweer een goedgevulde dag voor de boeg.

Geplaatst door Kenneth NZ 20:45 Gearchiveerd in Nieuw-Zeeland Tagged ecotourism Reacties (1)

(Berichten 11 - 15 uit 49) « Pagina 1 2 [3] 4 5 6 7 8 9 10 »