Southern Scenic Route naar Bluff

Na de doornatte Doubtful Sound experience was ik blij dat de volgende dag het zonnetje alweer scheen.

Nog even boodschappen gedaan, Kowhai volgetankt, en een foldertje gaan halen over de Southern Scenic Route die Te Anau verbindt met Dunedin, helemaal langs de zuidkust tot aan de oostkust.

De Southern Scenic Route heeft zijn naam helemaal niet gestolen. Waanzinnig mooie landschappen, zonnetje in de rug, beetje wolken die tegen de bergen opkruipen, glooiende groene heuvels vol schapen. Dit is het Nieuw-Zeeland zoals ik het me voorgesteld had. Prachtig. Onderweg even een zijweg genomen naar de Clifden Caves, een grot waar elke reisgids voor waarschuwt er niet alleen in te gaan en zeker twee zaklampen mee te nemen, omdat er helemaal geen voorzieningen zijn. Ik verwachtte me dus aan redelijk spannend speleologiewerk, zeker omdat ik geen zaklamp bij had, alleen zo'n hoofdlampje, en het licht van mijn gsm... En aangezien er niemand in de buurt was, dan toch alleen de sprong gewaagd in het duister...

Bleek de grot maar +- 50m diep te zijn. Pikdonker, dat wel, en mijn twee lampjes gaven bijlange niet genoeg licht, maar toch op de tast, langs de wanden en de bodem, het einde van de grotten bereikt. Was wel tof, zeker omdat je, als je er in zit, niet weet hoe ver het is en hoe lang het duurt enzo, maar al bij al vrij gemakkelijk.

Rond de middag dan in Invercargill aangekomen, de grootste stad in het uiterste zuiden van het land, en daar in een Irish Pub de Roast van de dag gegeten. Zeer lekker, met puree, da's meer dan een maand geleden dat ik dat nog eens gegeten heb. Hmmm. En had wel een stevige maaltijd nodig, want heb een beetje een verkoudheid en keelpijn overgehouden aan de Doubtful Sound.

Daarna doorgereden naar Bluff, het meest zuidelijke dorpje van het Zuidereiland, en bekend om zijn oesters. Heb eerst naar het zuidelijkste punt gereden, waarvan er een wandelpad vertrok naar een uitkijkpunt op de heuvel. Na +-40 min de top bereikt, waarvan je een prachtig zicht hebt op de streek: de uitlopers van Fiordland, Stewart's Island (het derde eiland waar Nieuw-Zeeland uit bestaat), en de Catlins (de streek in het Zuidoosten van het Zuidereiland die ik de volgende dag ging verkennen), en uiteraard de streek van Invercargill en Bluff. Beneden, waar het pad begon, was er een restaurant dat volgens de reisgids uitstekend seafood serveerde, dus dat ging mijn beloning zijn...

Eens beneden bleek het restaurant gesloten, wegens 'te rustig', en heb toch wel even moeten rondrijden om oesters te vinden (het kon toch niet zijn dat ik uit Bluff vertrok zonder oesters te eten...) Uiteindelijk dan toch een Fish 'n Chips etablissement gevonden die er had, wel geen rauwe, jammer genoeg, maar gefrituurd (beetje zoals calamares). Heb er dan 3 besteld, waren wel lekker, maar had toch liever rauwe gehad.

Dan doorgereden richting de Catlins, want het begon al donker te worden. Had geen zin om in Invercargill een plek te zoeken, en in de Catlins waren er wel enkele camperparks. Rond 18u toegekomen in Fontrose, waar de Catlins beginnen, en daar een heerlijke seafood Chowder (soort stoofpotje) gegeten, bij een restaurantje/infopunt, waar er enkel 2 locals aanwezig waren. Maar zeer vriendelijke en behulpzame uitbater. Was eerst van plan om mij te parkeren op een picknick-ground even verder, langs de zee, maar toen ik in de Lonely planet las dat Curio Bay, wat ik zeker wilde zien (wat het is zien jullie later wel), enkel 4 uur voor en 4 uur na laagtij te bezoeken was, moest ik wel doorrijden tot daar, 40 km verder, aangezien laagtijd om 5h32 AM was, en ik dus anders niet op tijd zou zijn.

Dus doorgereden en in het donker het Curio Bay Campervan park gevonden, waar ik Kowhai genesteld heb tussen de hoge plantenbegroeiing Flax, Nederlandse naam weet ik niet. Met het geruis van de golven van de zee op de achtergrond dan rustig ingedommeld, terugdenkend aan alweer een prachtige dag, met prachtige landschappen.